Alfama
Alfama
Quando Lisboa anoitece
como um veleiro sem velas
Alfama toda parece
Uma casa sem janelas
Aonde o povo arrefece
E numa água-furtada
No espaço roubado à mágoa
Que Alfama fica fechada
Em quatro paredes de água
Quatro paredes de pranto
Quatro muros de ansiedade
Que à noite fazem o canto
Que se acende na cidade
Fechada em seu desencanto
Alfama cheira a saudade
Alfama não cheira a fado
Cheira a povo, a solidão
A silêncio magoado
Sabe a tristeza com pão
Alfama não cheira a fado
Mas não tem outra canção.
Alfama
Kiedy noc zapada nad Lizboną
Jak żaglowiec bez żagli
Cała Alfama wygląda jak
Dom bez okien
Gdzie ludzie ziębną
Jak w pokoju na poddaszu
W przestrzeni pozbawionej smutku
Alfama usunęła się w zacisze
W czterech ścianach wody
Cztery ściany lamentu
Cztery ściany niepokoju,
Które nocą przynoszą śpiew
rozpalający całe miasto
Zamknięta w swoim rozczarowaniu
Alfama pachnie tęsknotą
Alfama nie pachnie Fado
Pachnie narodem, samotnością
Pachnie smutną ciszą
Smakiem smutku pomieszanego z chlebem
Alfama nie pachnie Fado
Ale nie ma innej pieśni
| thanked 2 times |

Comments