Μοναξιά

la solitudine

Marco se n'è andato e non ritorna più
Il treno delle 7:30 senza lui
È un cuore di metallo senza l'anima
Nel freddo del mattino grigio di città

A scuola il banco è vuoto, Marco è dentro me
È dolce il suo respiro fra i pensieri miei
Distanze enormi sembrano dividerci
Ma il cuore batte forte dentro me

Chissà se tu mi penserai
Se con i tuoi non parli mai
Se ti nascondi come me
Sfuggi gli sguardi e te ne stai

Rinchiuso in camera e non vuoi mangiare
Stringi forte al te il cuscino
Piangi non lo sai
Quanto altro male ti farà la solitudine

Marco nel mio diario ho una fotografia
Hai gli occhi di bambino un poco timido
La stringo forte al cuore e sento che ci sei
Fra i compiti d'inglese e matematica

Tuo padre e suoi consigli che monotonia
Lui col suo lavoro ti ha portato via
Di certo il tuo parere non l'ha chiesto mai
Ha detto un giorno tu mi capirai

Chissà se tu mi penserai
Se con gli amici parlerai
Per non soffrire più per me
Ma non è facile lo sai

A scuola non ne posso più
E i pomeriggi senza te
Studiare è inutile tutte le idee
Si affollano su te

Non è possibile dividere
La vita di noi due
Ti prego aspettami amore mio
Ma illuderti non so

La solitudine fra noi
Questo silenzio dentro me
È l'inquietudine di vivere
La vita senza te

Ti prego aspettami perché
Non posso stare senza te
Non è possibile dividere
La storia di noi due

Μοναξιά

Ο Μάρκο έφυγε και δεν ξαναγυρνά πια
και το τρενο των 7:30 χωρίς αυτόν
είναι μια καρδιά από μέταλλο χωρίς ψυχή
μες στο κρύο του γκρίζου πρωινού στην πόλη.
Στο σχολείο το θρανείο είναι αδειανό, ο Μάρκο είναι μέσα μου
και γλυκιά είναι η ανάσα του μέσα στις σκέψεις μου
Τεράστιες αποστάσεις φαίνονται να μας χωρίζουν
αλλά η καρδιά χτυπάει δυνατά μέσα μου.

Ποιος ξέρει αν θα με σκέφτεσαι,
αν με τους δικούς σου δεν μιλάς ποτέ,
αν κρύβεσαι σαν κι εμένα,
χαμηλώνεις το βλέμμα και μετά βρίσκεσαι
κλεισμένος στο δωμάτιο σου και να μη θες να φας
και να σφίγγεις δυνατά το μαξιλάρι σου
και να κλαίς και να μην ξέρεις
τι άλλο κακό θα σου κάνει η μοναξιά

Να, να, να, να, να, να...

Μάρκο, στο ημερολόγιο μου έχω μια φωτογραφία.
Έχεις τα μάτια ενός παιδιού λίγο ντροπαλού.
Τη σφίγγω δυνατά κοντά στην καρδιά μου κι αισθάνομαι ότι είσαι κάπου
ανάμεσα στη δουλειά σπιτιού των αγγλικών και των μαθηματικών.
Ο πατέρας σου κι οι συμβουλές του, τι μονότονες!
Αυτός με τη δουλειά του σε πήραν
Σίγουρα δε ζήτησε τη γνώμη σου, είπε
"Σίγουρα μια μέρα θα με καταλάβεις".

Ποιος ξέρει αν θα με σκέφτεσαι,
αν με τους φίλους σου θα μιλήσεις
για να μην υποφέρεις πια για μένα
αλλά δεν είναι εύκολο, το ξέρεις.
Στο σχολείο δεν μπορώ άλλο πια
και τα απογεύματα χωρίς εσένα
είναι άσκοπο να διαβάζω:
όλες οι ιδέες γυρνούν γύρο από εσένα.

Δεν είναι δυνατόν να χωρίσουν
τη ζωή εμάς των δύο.
Σε παρακαλώ περίμενέ με, αγάπη μου
αλλά δεν ξέρω μήπως σε απογοητεύσω.
Η μοναξιά ανάμεσα σε μας,
αυτή η ησυχία μέσα μου
είναι ο φόβος του να ζήσω
τη ζωή μου χωρίς εσένα.
Σε παρακαλώ περίμενε γιατί,
δεν μπορώ να υπάρξω χωρίς εσένα.
Δεν είναι δυνατόν να χωρίσουν
τη ζωή εμάς των δύο.
Η μοναξιά ανάμεσα σε μας,
αυτή η ησυχία μέσα μου
είναι ο φόβος του να ζήσω
τη ζωή μου χωρίς εσένα.
Σε παρακαλώ περίμενε γιατί,
δεν μπορώ να υπάρξω χωρίς εσένα.
Δεν είναι δυνατόν να χωρίσουν
τη ζωή εμάς των δύο.
Η μοναξιά...