Arthur Rimbaud - Une saison en enfer - 001 - Prologue (Polish translation)

French

Une saison en enfer - 001 - Prologue

. . Jadis, si je me souviens bien, ma vie était un festin où s’ouvraient tous les cœurs, où tous les vins coulaient.
 
. . Un soir, j’ai assis la Beauté sur mes genoux. — Et je l’ai trouvée amère. — Et je l’ai injuriée.
 
. . Je me suis armé contre la justice.
 
. . Je me suis enfui. Ô sorcières, ô misère, ô haine, c’est à vous que mon trésor a été confié !
 
. . Je parvins à faire s’évanouir dans mon esprit toute l’espérance humaine. Sur toute joie pour l’étrangler j’ai fait le bond sourd de la bête féroce.
 
. . J’ai appelé les bourreaux pour, en périssant, mordre la crosse de leurs fusils. J’ai appelé les fléaux, pour m’étouffer avec le sable, le sang. Le malheur a été mon dieu. Je me suis allongé dans la boue. Je me suis séché à l’air du crime. Et j’ai joué de bons tours à la folie.
 
. . Et le printemps m’a apporté l’affreux rire de l’idiot.
 
. . Or, tout dernièrement m’étant trouvé sur le point de faire le dernier couac ! j’ai songé à rechercher la clef du festin ancien, où je reprendrais peut-être appétit.
 
. . La charité est cette clef. — Cette inspiration prouve que j’ai rêvé !
 
. . « Tu resteras hyène, etc…, » se récrie le démon qui me couronna de si aimables pavots. « Gagne la mort avec tous tes appétits, et ton égoïsme et tous les péchés capitaux. »
 
. . Ah ! j’en ai trop pris : — Mais, cher Satan, je vous en conjure, une prunelle moins irritée ! et en attendant les quelques petites lâchetés en retard, vous qui aimez dans l’écrivain l’absence des facultés descriptives ou instructives, je vous détache ces quelques hideux feuillets de mon carnet de damné.
 
Submitted by Guernes on Wed, 01/11/2017 - 11:42
Last edited by Guernes on Thu, 09/11/2017 - 17:00
Align paragraphs
Polish translation

Prolog

. . Moje życie, jeśli mnie pamięć nie zwodzi, było niegdyś ucztą, na której otwierały się wszystkie serca, płynęły wszystkie wina.
 
. . Pewnego wieczoru wziąłem na kolana Piękno. - I przekonałem się, że jest gorzkie. – Z nieważyłem je.
 
. . Uzbroiłem się przeciw trybunałom.
 
. . Uciekłem. O czarownice, nędzo, nienawiści, powierzono wam mój skarb!
 
. . Zdołałem wygnać ze swego umysłu wszelką ludzką nadzieję. Głuchym skokiem drapieżnika rzucałem się na każdą radość, by ją zdusić.
 
. . Wezwałem oprawców, żeby, konając, kąsać kolby ich karabinów. Wezwałem wszystkie plagi, by zadławić się piachem i krwią. Moim bóstwem było nieszczęście. Tarzałem się w błocie. Suszył mnie wiatr zbrodni. Igrałem z obłędem.
 
. . I wiosna przyniosła mi okropny śmiech idioty.
 
. . Niedawno, bliski wydania ostatniego skrzeku, zapragnąłem odnaleźć klucz do dawnej uczty, na której być może odzyskałem apetyt.
 
. . Tym kluczem jest miłosierdzie. - Pomysł taki dowodzi, że śniłem!
 
. . …. ….
 
. . …. ….
 
Submitted by Guernes on Fri, 10/11/2017 - 19:23
Author's comments:

Sezon w piekle 001

See also
Comments