Arthur Rimbaud - Une saison en enfer - 005 - Mauvais sang 04 (Greek translation)

French

Une saison en enfer - 005 - Mauvais sang 04

. . On ne part pas. — Reprenons les chemins d’ici, chargé de mon vice, le vice qui a poussé ses racines de souffrance à mon côté, dès l’âge de raison — qui monte au ciel, me bat, me renverse, me traîne.
 
. . La dernière innocence et la dernière timidité. C’est dit. Ne pas porter au monde mes dégoûts et mes trahisons.
 
. . Allons ! La marche, le fardeau, le désert, l’ennui et la colère.
 
. . À qui me louer ? Quelle bête faut-il adorer ? Quelle sainte image attaque-t-on ? Quels cœurs briserai-je ? Quel mensonge dois-je tenir ? — Dans quel sang marcher ?
 
. . Plutôt, se garder de la justice. — La vie dure, l’abrutissement simple, — soulever, le poing desséché, le couvercle du cercueil, s’asseoir, s’étouffer. Ainsi point de vieillesse, ni de dangers : la terreur n’est pas française.
 
. . — Ah ! je suis tellement délaissé que j’offre à n’importe quelle divine image des élans vers la perfection.
 
. . Ô mon abnégation, ô ma charité merveilleuse ! ici-bas, pourtant !
 
. . De profundis Domine, suis-je bête !
 
Submitted by Guernes on Wed, 01/11/2017 - 14:37
Last edited by Guernes on Thu, 09/11/2017 - 17:17
Align paragraphs
Greek translation

Βρομικο αιμα 04

. . Μα κανείς δε φεύγει – Ας ξαναπιάσουμε εξ’ αρχής τους δρόμους μας – φορτωμένους με ανηθικότητα, μ’ ανηθικότητα που έθρεψε τις ρίζες του μαρτυρίου μου, από της λογικής την εποχή- στον ουρανό ανεβαίνει, χτυπώντας με, εκσφενδονίζοντας και σέρνοντας με.
 
. . Η τελική αθωότητα, η τελική δειλία. Καθώς έχει λεχθεί. Ας μη διασπείρω στον κόσμο την απέχθεια και τις προδοσίες μου.
 
. . Εμπρός! Η πορεία, τα φορτία, η ερημιά, πλήξη και οργή.
 
. . Σε ποιόν να πουληθώ; Ποιά κτήνη να λατρέψω; Ποιές ιερές εικόνες να καταστρέψει κάποιος; Ποιές καρδιές θα ραγίσω; Ποιό ψέμα να κρατήσω – σε ποιό αίμα να πατήσω;
 
. . Καλύτερα να προφυλαχθώ απ’ τη δικαιοσύνη – η σκληρή ζωή, απλά κτηνώδης- Ν’ ανασηκώσω, με μια στεγνή γροθιά, το σκέπαστρο του φέρετρου, να ξαπλώσω μέσα, ασφυκτιώντας. Έτσι μήτε γηρατειά, μήτε κίνδυνοι: ο τρόμος δεν είναι Γάλλος
 
. . Α! Τόσο πολύ προλόγισα, που προσφέρω ανώφελα αυτό, που ένα θείο είδωλο το ωθεί στην τελειότητα.
 
. . Ω, Αυταπάρνηση μου, θαυμαστή φιλευσπλαχνία μου, ανιδιοτελή μου αγάπη! Ακόμα εδώ κάτω, για όλα αυτά.
 
. . Εκ Βαθέων, Κύριε, Τι αρχίδι που είμαι!
 
© Christian Guernes
Submitted by Guernes on Thu, 14/12/2017 - 18:26
Comments