Arthur Rimbaud - Une saison en enfer - 011 - Délires - I - Vierge folle (Dutch translation)

French

Une saison en enfer - 011 - Délires - I - Vierge folle

L'époux infernal
 
. . Écoutons la confession d’un compagnon d’enfer :
 
. . « Ô divin Époux, mon Seigneur, ne refusez pas la confession de la plus triste de vos servantes. Je suis perdue. Je suis soûle. Je suis impure. Quelle vie !
 
. . « Pardon, divin Seigneur, pardon ! Ah ! pardon ! Que de larmes ! Et que de larmes encore plus tard, j’espère !
 
. . « Plus tard, je connaîtrai le divin Époux ! Je suis née soumise à Lui. — L’autre peut me battre maintenant !
 
. . « À présent, je suis au fond du monde ! Ô mes amies !… non, pas mes amies… Jamais délires ni tortures semblables… Est-ce bête !
 
. . « Ah ! je souffre, je crie. Je souffre vraiment. Tout pourtant m’est permis, chargée du mépris des plus méprisables cœurs.
 
. . « Enfin, faisons cette confidence, quitte à la répéter vingt autres fois, — aussi morne, aussi insignifiante !
 
. . « Je suis esclave de l’Époux infernal, celui qui a perdu les vierges folles. C’est bien ce démon-là. Ce n’est pas un spectre, ce n’est pas un fantôme. Mais moi qui ai perdu la sagesse, qui suis damnée et morte au monde, — on ne me tuera pas ! — Comment vous le décrire ! je ne sais même plus parler. Je suis en deuil, je pleure, j’ai peur. Un peu de fraîcheur, Seigneur, si vous voulez, si vous voulez bien !
 
. . « Je suis veuve… — J’étais veuve… — mais oui, j’ai été bien sérieuse jadis, et je ne suis pas née pour devenir squelette !… — Lui était presque un enfant… Ses délicatesses mystérieuses m’avaient séduite. J’ai oublié tout mon devoir humain pour le suivre. Quelle vie.! La vraie vie est absente. Nous ne sommes pas au monde. Je vais où il va, il le faut. Et souvent il s’emporte contre moi, moi, la pauvre âme. Le Démon ! — C’est un Démon, vous savez, ce n’est pas un homme.
 
. . « Il dit : « Je n’aime pas les femmes. L’amour est à réinventer, on le sait. Elles ne peuvent plus que vouloir une position assurée. La position gagnée, cœur et beauté sont mis de côté : il ne reste que froid dédain, l’aliment du mariage, aujourd’hui. Ou bien je vois des femmes, avec les signes du bonheur, dont, moi, j’aurais pu faire de bonnes camarades, dévorées tout d’abord par des brutes sensibles comme des bûchers… »
 
. . « Je l’écoute faisant de l’infamie une gloire, de la cruauté un charme. « Je suis de race lointaine : mes pères étaient Scandinaves : ils se perçaient les côtes, buvaient leur sang. — Je me ferai des entailles partout le corps, je me tatouerai, je veux devenir hideux comme un Mongol : tu verras, je hurlerai dans les rues. Je veux devenir bien fou de rage. Ne me montre jamais de bijoux, je ramperais et me tordrais sur le tapis. Ma richesse, je la voudrais tachée de sang partout. Jamais je ne travaillerai… » Plusieurs nuits, son démon me saisissant, nous nous roulions, je luttais avec lui ! — Les nuits, souvent, ivre, il se poste dans des rues ou dans des maisons, pour m’épouvanter mortellement. — « On me coupera vraiment le cou ; ce sera dégoûtant. » Oh ! ces jours où il veut marcher avec l’air du crime !
 
. . « Parfois il parle, en une façon de patois attendri, de la mort qui fait repentir, des malheureux qui existent certainement, des travaux pénibles, des départs qui déchirent les cœurs. Dans les bouges où nous nous enivrions, il pleurait en considérant ceux qui nous entouraient, bétail de la misère. Il relevait les ivrognes dans les rues noires. Il avait la pitié d’une mère méchante pour les petits enfants. — Il s’en allait avec des gentillesses de petite fille au catéchisme. — Il feignait d’être éclairé sur tout, commerce, art, médecine. — je le suivais, il le faut !
 
. . « Je voyais tout le décor dont, en esprit, il s’entourait ; vêtements, draps, meubles : je lui prêtais des armes, une autre figure. Je voyais tout ce qui le touchait, comme il aurait voulu le créer pour lui. Quand il me semblait avoir l’esprit inerte, je le suivais, moi, dans des actions étranges et compliquées, loin, bonnes ou mauvaises : j’étais sûre de ne jamais entrer dans son monde. À côté de son cher corps endormi, que d’heures des nuits j’ai veillé, cherchant pourquoi il voulait tant s’évader de la réalité. Jamais homme n’eut pareil vœu. Je reconnaissais, — sans craindre pour lui, — qu’il pouvait être un sérieux danger dans la société. — Il a peut-être des secrets pour changer la vie ? Non, il ne fait qu’en chercher, me répliquais-je. Enfin sa charité est ensorcelée, et j’en suis la prisonnière. Aucune autre âme n’aurait assez de force, — force de désespoir ! — pour la supporter, — pour être protégée et aimée par lui. D’ailleurs, je ne me le figurais pas avec une autre âme : on voit son Ange, jamais l’Ange d’un autre — je crois. J’étais dans son âme comme dans un palais qu’on a vidé pour ne pas voir une personne si peu noble que vous : voilà tout. Hélas ! je dépendais bien de lui. Mais que voulait-il avec mon existence terne et lâche ? Il ne me rendait pas meilleure, s’il ne me faisait pas mourir ! Tristement dépitée, je lui dis quelquefois : « je te comprends. » Il haussait les épaules.
 
. . « Ainsi, mon chagrin se renouvelant sans cesse, et me trouvant plus égarée à mes yeux, — comme à tous les yeux qui auraient voulu me fixer, si je n’eusse été condamnée pour jamais à l’oubli de tous ! — j’avais de plus en plus faim de sa bonté. Avec ses baisers et ses étreintes amies, c’était bien un ciel, un sombre Ciel, où j’entrais, et où j’aurais voulu être laissée, pauvre, sourde, muette, aveugle. Déjà j’en prenais l’habitude. Je nous voyais comme deux bons enfants, libres de se promener dans le Paradis de tristesse. Nous nous accordions. Bien émus, nous travaillions ensemble. Mais, après une pénétrante caresse, il disait : « Comme ça te paraîtra drôle, quand je n’y serai plus, ce par quoi tu as passé. Quand tu n’auras plus mes bras sous ton cou, ni mon cœur pour t’y reposer, ni cette bouche sur tes yeux. Parce qu’il faudra que je m’en aille, très-loin, un jour. Puis il faut que j’en aide d’autres : c’est mon devoir. Quoique ce ne soit guère ragoûtant…, chère âme… » Tout de suite je me pressentais, lui parti, en proie au vertige, précipitée dans l’ombre la plus affreuse : la mort. Je lui faisais promettre qu’il ne me lâcherait pas. Il l’a faite vingt fois, cette promesse d’amant. C’était aussi frivole que moi lui disant : « je te comprends. »
 
. . « Ah ! je n’ai jamais été jalouse de lui. Il ne me quittera pas, je crois. Que devenir ? Il n’a pas une connaissance ; il ne travaillera jamais. Il veut vivre somnambule. Seules, sa bonté et sa charité lui donneraient-elles droit dans le monde réel ? Par instants, j’oublie la pitié où je suis tombée : lui me rendra forte, nous voyagerons, nous chasserons dans les déserts, nous dormirons sur les pavés des villes inconnues, sans soins, sans peines. Ou je me réveillerai, et les lois et les mœurs auront changé, — grâce à son pouvoir magique, — le monde, en restant le même, me laissera à mes désirs, joies, nonchalances. Oh ! la vie d’aventures qui existe dans les livres des enfants, pour me récompenser, j’ai tant souffert, me la donneras-tu ? Il ne peut pas. J’ignore son idéal. Il m’a dit avoir des regrets, des espoirs : cela ne doit pas me regarder. Parle-t-il à Dieu ? Peut-être devrais-je m’adresser à Dieu. Je suis au plus profond de l’abîme, et je ne sais plus prier.
 
. . « S’il m’expliquait ses tristesses, les comprendrais-je plus que ses railleries ? Il m’attaque, il passe des heures à me faire honte de tout ce qui m’a pu toucher au monde, et s’indigne si je pleure.
 
. . « — Tu vois cet élégant jeune homme, entrant dans la belle et calme maison : il s’appelle Duval, Dufour, Armand, Maurice, que sais-je ? Une femme s’est dévouée à aimer ce méchant idiot : elle est morte, c’est certes une sainte au ciel, à présent. Tu me feras mourir comme il a fait mourir cette femme. C’est notre sort, à nous, cœurs charitables… » Hélas ! il avait des jours où tous les hommes agissant lui paraissaient les jouets de délires grotesques : il riait affreusement, longtemps. — Puis, il reprenait ses manières de jeune mère, de sœur aimée. S’il était moins sauvage, nous serions sauvés ! Mais sa douceur aussi est mortelle. Je lui suis soumise. — Ah ! je suis folle !
 
. . « Un jour peut-être il disparaîtra merveilleusement ; mais il faut que je sache, s’il doit remonter à un ciel, que je voie un peu l’assomption de mon petit ami ! »
 
. . Drôle de ménage !
 
Submitted by Guernes on Thu, 02/11/2017 - 18:48
Last edited by Guernes on Thu, 09/11/2017 - 17:50
Align paragraphs
Dutch translation

Deliria – I – Dwaze maagd

De Infernale Bruidegom
 
. . Laten we de bekentenis aanhoren van een hellecompaan:
 
. . “O Goddelijke Bruidegom, mijn Heer, weiger niet de bekentenis van de droevigste uwer dienaressen. Ik ben verloren. Ik ben zat. Ik ben onzuiver. Wat een leven!
 
. . “Vergiffenis, goddelijke Heer, vergiffenis! Ah! vergiffenis! Slechts tranen! En slechts tranen nog later, hoop ik!
 
. . “Later zal ik de goddelijke bruidegom kennen! Ik ben geboren onderworpen aan Hem – De andere mag me nu slaan!
 
. . “Momenteel ben ik op de bodem van de wereld! O mijn vriendinnen!… nee, niet mijn vriendinnen… Nooit gelijkaardige deliria noch kwellingen… Is dit stom!
 
. . “Ah! ik lijd, ik schreeuw. Ik lijd werkelijk. Alles is me nochtans toegestaan, beladen met de verachting van de meest verachtelijke harten.
 
. . “Kortom, laten we deze confidentie doen, op gevaar af van ze nog twintig keer te herhalen – even somber, even onbeduidend!
 
. . “Ik ben slavin van de infernale Bruidegom, degene die de dwaze maagden heeft verloren. Het is wel die demon. Het is geen spook, het is geen fantoom. Maar ik die de wijsheid heb verloren, die veroordeeld ben en dood voor de wereld, – men zal me niet doden! – Hoe het u te beschrijven! Ik kan zelfs niet meer spreken. Ik ben in rouw, ik huil, ik ben bang. Een beetje koelte, Heer, indien u wil, indien u wil!
 
. . “Ik ben weduwe… – Ik was weduwe… – maar ja, ik ben vroeger zeer ernstig geweest, en ik ben niet geboren om een skelet te worden!... – Hij was bijna een kind… Zijn mysterieuze delicatessen hadden me verleid. Ik heb heel mijn menselijke plicht vergeten om hem te volgen. Wat een leven! Het ware leven is afwezig. We zijn niet in de wereld. Ik ga waar hij gaat, het moet. En vaak wordt hij driftig tegen mij, mij, de arme ziel. De Demon! – Het is een Demon, weet u, het is geen mens.
 
. . “Hij zegt: “Ik hou niet van de vrouwen. De liefde moet opnieuw worden uitgevonden, men weet het. Ze kunnen niets anders doen dan een verzekerde positie wensen. De positie gewonnen, worden hart en schoonheid opzijgezet: er rest slechts koude minachting, het voedsel van het huwelijk, tegenwoordig. Ofwel zie ik vrouwen, met de tekens van geluk, waarvan ik goeie kameraden zou kunnen hebben gemaakt, eerst en vooral verscheurd door onbeschofteriken zo gevoelig als houtstapels…”
 
. . “Ik hoor hem van de schande een eer maken, van de wreedheid een bekoring. “Ik ben van een ver ras: mijn voorvaders waren Scandinaviërs: ze doorboorden zich de zijden, dronken hun bloed. – Ik zal me kerven over heel mijn lichaam, ik zal me tatoeëren, ik wil afzichtelijk als een Mongool worden: je zult zien, ik zal janken in de straten. Ik wil goed waanzinnig van razernij worden. Toon me nooit juwelen, ik zou kruipen en me wringen op het tapijt. Mijn rijkdom zou ik overal bevlekt met bloed willen. Nooit zal ik werken…” Meerdere nachten, terwijl zijn demon me vastgreep, rolden we ons om, ik vocht met hem! – Tijdens de nachten, vaak, dronken, stelt hij zich op in de straten of in de huizen, om me dodelijk te verschrikken. – “Men zal me echt de keel oversnijden; het zal walgelijk zijn.” Oh! deze dagen waar hij wil stappen met de lucht van de misdaad!
 
. . “Soms praat hij, in een soort vertederd dialect, over de dood die berouw doet hebben, over de ongelukkigen die zeker bestaan, over de lastige werken, over de afvaarten die de harten verscheuren. In de gore kroegen waar wij ons bezopen, weende hij al denkend aan hen die ons omringden, vee van de miserie. Hij beurde de zatlappen op in de donkere stegen. Hij had het medelijden van een boze moeder voor de kleine kinderen. – Hij ging weg met liefheden van een klein meisje bij de catechismus. – Hij veinsde van alles verstand te hebben, handel, kunst, geneeskunde. – Ik volgde hem, het moet!
 
. . “Ik zag heel het decor waarmee hij, in gedachten, zich omringde; kleren, lakens, meubels: ik leende hem wapens, een ander figuur. Ik zag alles wat hem raakte, zoals hij het voor zich zou hebben willen scheppen. Wanneer zijn geest me moedeloos leek, volgde ik hem, ik, in vreemde en verwarde daden, ver, goeie of slechte: ik was zeker nooit in zijn wereld binnen te treden. Hoeveel nachtelijke uren heb ik gewaakt, naast zijn geliefd ingeslapen lichaam, zoekend waarom hij zozeer wilde ontsnappen uit de realiteit. Nooit had een mens een dergelijk verlangen. Ik erkende, – zonder te vrezen voor hem, – dat hij een ernstig gevaar in de maatschappij kon zijn. – Hij heeft misschien geheimen om het leven te wijzigen? Neen, hij zoekt er slechts naar, antwoordde ik mezelf. Uiteindelijk is zijn liefdadigheid betoverd, en ik ben er de gevangene van. Geen enkele andere ziel zou voldoende kracht hebben, – kracht tot wanhoop! – om haar te verdragen, – om beschermd en bemind te worden door hem. Overigens stelde ik me hem niet voor met een andere ziel: men ziet zijn Engel, nooit de Engel van een ander, – geloof ik. Ik was in zijn ziel als in een paleis dat men geledigd heeft om geen persoon te zien zo weinig edel als u: ziedaar alles. Helaas! Ik was nogal afhankelijk van hem. Maar wat wilde hij met zijn dof en laf bestaan? Hij maakte me niet beter, zo hij me niet deed sterven! Treurig bedroefd gemaakt, zei ik hem soms: “Ik begrijp je.” Hij haalde de schouders op.
 
. . “Alzo, terwijl mijn verdriet zich onophoudelijk hernieuwde, en ik me verder verdoold vond in zijn ogen, – zoals in alle ogen die me zouden willen aanschouwd hebben, indien ik niet voor eeuwig veroordeeld was om door allen vergeten te zijn! – had ik meer en meer honger naar zijn goedheid. Met zijn zoenen en zijn vriendschappelijke omhelzingen, was het inderdaad een hemel, een sombere hemel, waar ik binnentrad, en waar ik had willen achtergelaten zijn, arm, doof, stom, blind. Reeds had ik mij er aan gewend. Ik zag ons als twee goede kinderen, vrij om te wandelen in het Paradijs van droefheid. We kwamen overeen. Goed ontroerd, werkten we samen. Maar na een doordringende liefkozing, zei hij: “Wat zal dit je grappig lijken, als ik er niet meer zal zijn, dat wat je hebt meegemaakt. Wanneer je mijn armen niet meer onder je hals zult hebben, noch mijn hart om er uit te rusten, noch deze mond op je ogen. Want op zekere dag zal ik er vandoor moeten gaan, zeer ver. Dan zal ik anderen moeten helpen: het is mijn plicht. Alhoewel het nauwelijks aanlokkelijk is…, lieve ziel…” Onmiddellijk had ik een voorgevoel, hij vertrokken, ik ten prooi aan duizeling, in de meest afschuwelijke duisternis neergeworpen: de dood. Ik deed hem beloven mij niet in de steek te laten. Hij deed ze twintig keer, deze minnaarbelofte. Het was even frivool als ik die hem zei: “Ik begrijp je.”
 
. . “Ah! ik ben nooit jaloers geweest op hem. Hij zal me niet verlaten, geloof ik. Wat worden? Hij heeft geen kennis, hij zal nooit werken. Hij wil al slaapwandelend leven. Zouden alleen maar zijn goedheid en zijn liefdadigheid hem recht geven in de echte wereld? Bijwijlen vergeet ik het medelijden waar ik ben gevallen: hij zal me sterk maken, we zullen reizen, we zullen jagen in de woestenijen, we zullen slapen op de straatstenen van onbekende steden, zonder zorgen, zonder lasten. Of ik zal ontwaken, en de wetten en de zeden zullen veranderd zijn, – dankzij zijn toverkracht, – de wereld, dezelfde blijvend, zal me laten aan mijn verlangens, vreugdes, onverschilligheden. Oh! het avonturenleven dat bestaat in de kinderboeken, om me te belonen, ik heb zozeer afgezien, zul je het me geven? Hij kan niet. Ik ken zijn ideaal niet. Hij heeft me gezegd wroegingen te hebben, verwachtingen: daar hoef ik niets mee te zien. Spreekt hij tot God? Misschien zou ik me moeten wenden tot God. Ik ben in het diepste van de afgrond, en ik kan niet meer bidden.
 
. . “Indien hij me mijn droefheden verklaarde, zou ik ze beter begrijpen dan zijn spotternijen? Hij valt me aan, hij brengt uren door met me schande aan te doen over alles wat me heeft kunnen raken in de wereld, en is verontwaardigd als ik huil.
 
. . “– Je ziet deze elegante jongeman, binnentredend in het mooie en kalme huis: hij heet Duval, Dufour, Armand, Maurice, wat weet ik? Een vrouw heeft zich er aan gewijd om deze woeste idioot te beminnen: ze is dood, ze is zeker een heilige in de hemel, momenteel. Je zal me doen sterven zoals hij deze vrouw heeft doen sterven. Het is ons lot, voor ons, liefdadige harten…” Helaas!hij had dagen waarop alle handelende mensen hem de speelballen leken van groteske deliria: hij lachte affreus, lange tijd. – Dan hernam hij zijn manieren van jonge moeder, van beminde zuster. Indien hij minder wild was, zouden we zijn gered! Maar zijn zachtheid ook is dodelijk. Ik ben onderworpen aan hem. – Ah! Ik ben zot!
 
. . “Op zekere dag misschien zal hij wonderbaarlijk verdwijnen; maar ik moet het weten, als hij naar een hemel moet opstijgen, dat ik een beetje de hemelvaart zie van mijn kleine vriend!”
 
. . Grappig huishouden!
 
Submitted by Guernes on Thu, 09/11/2017 - 18:44
Author's comments:

Een Seizoen in de Hel 011

See also
Comments