Arthur Rimbaud - Une saison en enfer - 019 - Matin (Dutch translation)

French

Une saison en enfer - 019 - Matin

. . N’eus-je pas une fois une jeunesse aimable, héroïque, fabuleuse, à écrire sur des feuilles d’or, — trop de chance ! Par quel crime, par quelle erreur, ai-je mérité ma faiblesse actuelle ? Vous qui prétendez que des bêtes poussent des sanglots de chagrin, que des malades désespèrent, que des morts rêvent mal, tâchez de raconter ma chute et mon sommeil. Moi, je ne puis pas plus m’expliquer que le mendiant avec ses continuels Pater et Ave Maria. Je ne sais plus parler !
 
. . Pourtant, aujourd’hui, je crois avoir fini la relation de mon enfer. C’était bien l’enfer ; l’ancien, celui dont le fils de l’homme ouvrit les portes.
 
. . Du même désert, à la même nuit, toujours mes yeux las se réveillent à l’étoile d’argent, toujours, sans que s’émeuvent les Rois de la vie, les trois mages, le cœur, l’âme, l’esprit. Quand irons-nous, par delà les grèves et les monts, saluer la naissance du travail nouveau, la sagesse nouvelle, la fuite des tyrans et des démons, la fin de la superstition, adorer — les premiers ! — Noël sur la terre !
 
. . Le chant des cieux, la marche des peuples ! Esclaves, ne maudissons pas la vie.
 
Submitted by Guernes on Sun, 05/11/2017 - 11:03
Last edited by Guernes on Thu, 09/11/2017 - 17:43
Align paragraphs
Dutch translation

Ochtend

. . Had ik niet eens een beminnelijke jeugd, heldhaftig, fabelachtig, om neer te pennen op gouden bladen, – teveel geluk! Door welke misdaad, door welke vergissing, heb ik mijn huidige zwakheid verdiend? Jullie die beweren dat dieren snikken van verdriet, dat zieken wanhopen, dat doden nare dromen hebben. Ik, ik kan me niet beter uitdrukken dan de bedelaar met zijn voortdurende Pater en Ave Maria. Ik kan niet meer spreken!
 
. . Nochtans geloof ik vandaag het relaas van mijn hel beëindigd te hebben. Het was wel degelijk de hel; de aloude, deze waarvan de mensenzoon de poorten opende.
 
. . Uit dezelfde woestenij, in dezelfde nacht, ontwaken mijn vermoeide ogen altijd bij de ster van zilver, altijd, zonder dat de Koningen van het leven in beweging komen, de drie magiërs, het hart, de ziel, de geest. Wanneer zullen we gaan, over de stranden en de bergen, de geboorte begroeten van het nieuwe werk, de nieuwe wijsheid, de vlucht van de tirannen en van de demonen, het einde van het bijgeloof, op de aarde – als eersten! – Kerstmis aanbidden!
 
. . Het lied van de hemelen, de trek der volkeren! Slaven, laten we het leven niet vervloeken.
 
Submitted by Guernes on Thu, 09/11/2017 - 19:37
Author's comments:

Een Seizoen in de Hel 019

See also
Comments