Arthur Rimbaud - Une saison en enfer - 021 - Épilogue (Dutch translation)

French

Une saison en enfer - 021 - Épilogue

. . Oui l’heure nouvelle est au moins très-sévère.
 
. . Car je puis dire que la victoire m’est acquise : les grincements de dents, les sifflements de feu, les soupirs empestés se modèrent. Tous les souvenirs immondes s’effacent. Mes derniers regrets détalent, — des jalousies pour les mendiants, les brigands, les amis de la mort, les arriérés de toutes sortes. — Damnés, si je me vengeais !
 
. . Il faut être absolument moderne.
 
. . Point de cantiques : tenir le pas gagné. Dure nuit ! le sang séché fume sur ma face, et je n’ai rien derrière moi, que cet horrible arbrisseau !… Le combat spirituel est aussi brutal que la bataille d’hommes ; mais la vision de la justice est le plaisir de Dieu seul.
 
. . Cependant c’est la veille. Recevons tous les influx de vigueur et de tendresse réelle. Et à l’aurore, armés d’une ardente patience, nous entrerons aux splendides villes.
 
. . Que parlais-je de main amie ! Un bel avantage, c’est que je puis rire des vieilles amours mensongères, et frapper de honte ces couples menteurs, — j’ai vu l’enfer des femmes là-bas ; — et il me sera loisible de posséder la vérité dans une âme et un corps.
 
Submitted by Guernes on Sun, 05/11/2017 - 12:21
Last edited by Guernes on Thu, 09/11/2017 - 17:41
Submitter's comments:
Align paragraphs
Dutch translation

Epiloog

. . Ja, het nieuwe uur is op zijn minst zeer streng.
 
. . Want ik kan zeggen dat ik de overwinning heb behaald: het tandengeknars, het knetteren van vuur, de verpeste zuchten matigen zich. Alle weerzinwekkende herinneringen worden uitgewist. Mijn laatste spijt slaat op de vlucht, – afgunst voor de bedelaars, de schurken, de vrienden van de dood, de achterlijken van alle slag. – Verdoemden, indien ik me wreekte!
 
. . Men moet absoluut modern zijn.
 
. . Geen gezangen: de goede pas er in houden. Lastige nacht! het geronnen bloed walmt op mijn gezicht, en ik heb niets achter mij, tenzij deze verschrikkelijke struik!... Het geestelijk gevecht is even brutaal als de strijd van mensen; maar het visioen van de gerechtigheid is het plezier van God alleen.
 
. . Nochtans is het de vooravond. Laat ons alle instromingen ontvangen van kracht en echte tederheid. En bij de dageraad zullen we, gewapend met een vurig geduld, binnentreden in de prachtige steden.
 
. . Wat sprak ik over bevriende hand! Een mooi voordeel is dat ik kan lachen om de oude leugenachtige liefdes, en deze leugenkoppels met schaamte slaan, – ik heb de hel gezien van de vrouwen daar beneden; – en het zal me geoorloofd zijn de waarheid te bezitten in een ziel en een lichaam.
 
April - augustus, 1873
 
Submitted by Guernes on Thu, 09/11/2017 - 19:47
Author's comments:

Een Seizoen in de Hel 021

See also
Comments