Mohsen Namjoo - Letra de Toranj ترنج

خواجوی کرمانی

گفتا تو از کجایی کاشفته می‌نمایی؟
گفتم منم غریبی از شهر آشنایی
گفتا سر چه داری کز سر خبر نداری؟
گفتم بر آستانت دارم سر گدایی
گفتا کدام مرغی کز این مقام خوانی؟
گفتم که خوش نوایی از باغ بینوایی
گفتا ز قید هستی رو مست شو که رستی
گفتم به می پرستی جستم ز خود رهایی
گفتا جویی نیرزی گر زهد و توبه ورزی
گفتم که توبه کردم از زهد و پارسایی
گفتا به دلربایی ما را چگونه دیدی؟
گفتم چو خرمنی گل در بزم دلربایی
گفتا من آن ترنجم کاندر جهان نگنجم
گفتم به از ترنجی لیکن به دست نایی
گفتا چرا چو ذره با مهر عشق بازی؟
گفتم از آن که هستم سرگشته‌ای هوایی
گفتا بگو که خواجو در چشم ما چه بیند؟
گفتم حدیث مستان سرّی بود خدایی

goftâ men ân torencem k’ender cihan ne-
goncem
goftem beh ez-torencî lîkin be-dest neyâyî

goftâ to ez-kocâyî k’aşofte mî-nomâyî
goftem menem garîbî ez-şehr-i âşinâyî

goftâ ser-e çe dârî? k’ez ser kheber ne-dârî
goftem ber-âsitânet dârem ser-e gedâyî

goftâ be-del-robâyî mâ-râ çegûne bînî
goftem çu khermenî gol der-bezm-e del-
robâyî

goftem ke bûy-e zolfet gom-râh-e âlemem
kerd
goftâ eger bedânî hem ût rehber âyed

goftem ke nûş-e la’let mâ-râ be-ârzû koşt
goftâ to bendegî kon ke bende-perver âyed