Διαμάντια και σκουριά

anglais

Diamonds and rust

Well I'll be damned
Here comes your ghost again
But that's not unusual
It's just that the moon is full
And you happened to call
And here I sit
Hand on the telephone
Hearing a voice I'd known
A couple of light years ago
Heading straight for a fall

As I remember your eyes
Were bluer than robin's eggs
My poetry was lousy you said
Where are you calling from?
A booth in the midwest
Ten years ago
I bought you some cufflinks
You brought me something
We both know what memories can bring
They bring diamonds and rust

Well you burst on the scene
Already a legend
The unwashed phenomenon
The original vagabond
You strayed into my arms
And there you stayed
Temporarily lost at sea
The Madonna was yours for free
Yes the girl on the half-shell
Would keep you unharmed

Now I see you standing
With brown leaves falling around
And snow in your hair
Now you're smiling out the window
Of that crummy hotel
Over Washington Square
Our breath comes out white clouds
Mingles and hangs in the air
Speaking strictly for me
We both could have died then and there

Now you're telling me
You're not nostalgic
Then give me another word for it
You who are so good with words
And at keeping things vague
Because I need some of that vagueness now
It's all come back too clearly
Yes I loved you dearly
And if you're offering me diamonds and rust
I've already paid

Commentaires pour la demande:

DIAMONDS AND RUST
(Words and Music by Joan Baez)

© 1975 Chandos Music (ASCAP)

Voir la vidéo
Try to align
grec

Διαμάντια και σκουριά

Καλά να με πάρει και να με σηκώσει
να το φάντασμά σου έρχεται και πάλι
μ’ αυτό δεν είναι ασυνήθιστο
είναι απλά που το φεγγάρι είν’ ολόγιομο
και ‘συ συνέβη να πάρεις
κι εγώ εδώ να κάθομαι
με το χέρι στο τηλέφωνο
ν’ ακούω μια φωνή που είχα γνωρίσει
μερικά έτη φωτός παλιότερα
να οδεύει κατευθείαν στον γκρεμό

Όπως τα θυμάμαι τα μάτια σου
ήταν πιο γαλανά κι απ’ τα’ αυγά της κουρούνας
Η ποίησή μου είν’ άθλια είχε πει.
Από πού καλείς;
Από ένα θάλαμο στα μεσοδυτικά;
Πάνε δέκα χρόνια
που σ’ αγόρασα κάτι μανικετόκουμπα,
εσύ μου ‘φερες κάτι.
Κι οι δυο μας ξέρουμε τι μπορούν να φέρουν οι αναμνήσεις
φέρνουν διαμάντια και σκουριά.

Καλά, ξεπετάχτηκες στο σκηνικό
ήδη ένα μύθος,
το ανεπιτήδευτο φαινόμενο,
ο γνήσιος μπαγαπόντης,
ξεστράτισες στην αγκαλιά μου
κι έμεινες εκεί,
για λίγο χαμένος στη θάλασσα
Η Παναγιά ήταν δικιά σου τζάμπα,
ναι το κορίτσι στο εικονοστάσι
θα σε φύλαγε αλώβητο

Τώρα σε βλέπω να στέκεσαι
με κιτρινισμένα φύλλα να πέφτουν τριγύρω
και χιόνι στα μαλλιά σου
Τώρα χαμογελάς έξω απ΄ το παράθυρο
‘κείνου του άθλιου ξενοδοχείου,
πέρα στην πλατεία Ουασιγκτόνος,
με την ανάσα μας να βγαίνει σαν άσπρο νέφος
να σμίγει και να αιωρείται στον αέρα.
Μιλώντας αποκλειστικά για μένα
κι οι δυο μας θα μπορούσαμε να ‘χαμε πεθάνει εκεί και τότε

Τώρα μου λες
πως δεν είσαι νοσταλγικός
και μετά μου ξεφουρνίζεις μι’ άλλη λέξη γι’ αυτό,
εσύ που ‘σαι τόσο καλός με τα λόγια
και με το να κρατάς τα πράγματα αόριστα,
αφού χρειάζομαι λίγη από ‘κείνη την αοριστία τώρα.
Όλα μου ξανάρχονται τόσο ξεκάθαρα,
ναι σ’ αγάπησα σφόδρα
κι αν μου προσφέρεις διαμάντια και σκουριά¹
έχω ήδη πληρώσει

Publié par evfokas le Sam, 09/06/2012 - 22:26
Commentaires de l'auteur(e):

¹Διαμάντια είναι τα δάκρυα και σκουριά ό,τι μένει όταν στεγνώσουν

10 remerciements
UtilisateurTime ago
theodoros.voglis22 semaines 6 jours
Guests thanked 9 times
0
Note : Aucun(e)
Commentaires