Η Λίμνη
- Artista: Antony and The Johnsons
- Song: The Lake
- Traduzione: Inglese → Greco
- Submitted by
elmarbo on Sab, 09/06/2012 - 17:00
The Lake
In youth's spring, it was my lot
To haunt of the wide earth a spot
To which I could not love the less
So lovely was the loneliness
Of a wild lake, with black rock bound
And the tall trees that towered around
But when the night had thrown her pall
Upon that spot as upon all
And the wind would pass me by
In its stilly melody
My infant spirit would awake
To the terror of the lone lake
My infant spirit would awake
To the terror of the lone lake
Yet that terror was not fright
But a tremulous delight
And a feeling undefined
Springing from a darkened mind
Death was in that poisoned wave
And in its gulf a fitting grave
For him who thence could solace bring
To his dark imagining
Whose wildering though could even make
An Eden of that dim lake
But when the night had thrown her pall
Upon that spot as upon all
And the wind would pass me by
In its stilly melody
My infant spirit would awake
To the terror of the lone lake
My infant spirit would awake
To the terror of the lone lake
Springing from a darkened mind
So lovely was the loneliness
In youth's spring, it was my lot
In its stilly melody
An Eden of that dim lake
An Eden of that dim lake
Lone, lone, lonely...
Η Λίμνη
Στης νιότης την άνοιξη, ήταν η τύχη μου
Να στοιχειώσω ενα μικρό μέρος της πλατιάς γης
Στο οποίο δε μπορούσα να αγαπήσω το λιγότερο
Τόσο υπέροχη ήταν η μοναξιά
Μιας άγριας λίμνης, με μαύρη πέτρα δεμένη
Και με τα ψηλά δέντρα που υψώνονταν τριγύρω
Αλλα όταν η νύχτα είχε ρίξει την καταχνιά της
σε αυτό το σημείο όπως και σε όλα
Και ο άνεμος με προσπερνούσε
με τη σιωπηλη μελωδία του
Το βρεφικό μου πνεύμα ξυπνούσε
Στον τρόμο της μοναχικής λίμνης
Το βρεφικό μου πνεύμα ξυπνούσε
Στον τρόμο της μοναχικής λίμνης
Ομως αυτος ο τρόμος δεν ήταν φόβος
Αλλα μια τρεμάμενη απόλαυση
Και ενα συναίσθημα απροσδιόρστο
Αναπηδώντας απο σκοτεινιασμένο μυαλό
Ο θάνατος ήταν σε αυτο
το δηλητηριασμένο κύμα
Και στο χάσμα του ενας ταιριαστός τάφος
Για εκείνον που μπορούσε να φέρει απο εκει παρηγοριά
Στη σκοτεινη του φαντασία
Του οποίου η συγχηση μπορούσε ακόμη
και μια Εδεμ να πλάσει
απο αυτήν την αμυδρή λίμνη
Αλλα όταν η νύχτα είχε ρίξει την καταχνιά της
σε αυτό το σημείο όπως και σε όλα
Και ο άνεμος με προσπερνούσε
με τη σιωπηλη μελωδία του
Το βρεφικό μου πνεύμα ξυπνούσε
Στον τρόμο της μοναχικής λίμνης
Το βρεφικό μου πνεύμα ξυπνούσε
Στον τρόμο της μοναχικής λίμνης
Αναπηδώντας απο ενα σκοτεινιασμένο μυαλό
Τόσο υπέροχη ήταν η μοναξιά
Στης νιότης την άνοιξη , ήταν η τύχη μου
Στην ήσυχη μελωδία του
Μια Εδεμ απο αυτην την αμυδρη λίμνη
Μια Εδεμ απο αυτην την αμυδρη λίμνη
Μόνος, μόνος, μοναχικός...
Commenti