Κarouso (Καρούζο)
Caruso
Qui dove il mare luccica
E tira forte il vento
Sulla vecchia terrazza
Davanti al golfo di Surriento
Un uomo abbraccia una ragazza
Dopo che aveva pianto
Poi si schiarisce la voce
E ricomincia il canto
Te voglio bene assai
Ma tanto, tanto bene sai...
È una catena ormai
Che scioglie il sangue dint'e vene sai...
Vide le luci in mezzo al mare
Pensò alle notti là in America
Ma erano solo le lampare
E la bianca scia di un'elica
Sentì il dolore nella musica
E si alzò dal pianoforte
Ma quando vide la luna uscire da una nuvola
Gli sembrò più dolce anche la morte
Guardò negli occhi la ragazza
Quegli occhi verdi come il mare
Poi all'improvviso uscì una lacrima
E lui credette di affogare
Te voglio bene assai
Ma tanto, tanto bene sai...
È una catena ormai
Che scioglie il sangue dint'e vene sai...
Potenza della lirica
Dove ogni dramma è un falso
Che con un po' di trucco e con la mimica
Puoi diventare un altro
Ma due occhi che ti guardano
Così vicini e veri
Ti fan scordare le parole
Confondono i pensieri
Così diventa tutto piccolo
Anche le notti là in America
Ti volti e vedi la tua vita
Come la bianca scia di un'elica
Ma sì, è la vita che finisce
Ma lui non ci pensò poi tanto
Anzi, si sentiva già felice
E ricominciò il suo canto
Te voglio bene assai
Ma tanto, tanto bene sai...
È una catena ormai
Che scioglie il sangue dint'e vene sai...
Te voglio bene assai
Ma tanto, tanto bene sai...
È una catena ormai
Che scioglie il sangue dint'e vene sai...
Κarouso (Καρούζο)
Εδώ που η θάλασσα στραφταλίζει
κι άγρια ο άνεμος μαίνεται
σε παλιά ταράτσα επάνω
που απ’τον κόλπο του Σορέντο φαίνεται
Άνδρας αγκαλιάζει ένα κορίτσι
που ‘παψε να κλαψουρίζει
έπειτα καθαρίζει τη φωνή του
και το τραγούδι ξαναρχίζει
Σ’ αγαπώ όσο όλη γη
μα ξέρεις τόσο τόσο πολύ
είναι σαν αλυσίδα πια
που το αίμα στις φλέβες ξέρεις κολλά
Κοίταξε τα φώτα μέσα στη θάλασσα
σκέφτηκε τις νύχτες στην Αμερική
αλλά ήταν μόνο πυροφάνια
και λευκά απόνερα προπέλας εκεί
Ένιωσε τον πόνο στη μουσική
και απ’ το πιάνο σηκώθηκε
μα σαν είδε το φεγγάρι να ξεπροβάλει
κι ο θάνατος πιο γλυκός καμώθηκε
Κοίταξε το κορίτσι στα μάτια
τα πράσινα σαν τη θάλασσα, όταν
απρόσμενα ένα δάκρυ κύλησε
και νόμισε πως πνιγόταν
Σ’ αγαπώ όσο όλη γη
μα ξέρεις τόσο τόσο πολύ
είναι σαν αλυσίδα πια
που το αίμα στις φλέβες ξέρεις κολλά
Ποια η δύναμη των στίχων
όπου κάθε δράμα και μια πλάνη
που καθείς με βάψιμο κι έκφραση
μπορεί κάποιον άλλον να κάνει
Αλλά δυο μάτια που σε κοιτάν
τόσο κοντινά και με χάρη
σε κάνουν να ξεχνάς τα λόγια
τις σκέψεις κάνουν κουβάρι
Έτσι καθετί γίνεται ασήμαντο
ακόμη κι οι νύχτες στην Αμερική
γυρνάς και βλέπεις τη ζωή σου
σαν τ’ απόνερα της προπέλας εκεί
Μα ναι είν’ η ζωή που τελειώνει
μα την σκέψη δεν συνεχίζει
ένιωσε μάλλον ευτυχισμένος
και το τραγούδι ξαναρχίζει
Σ’ αγαπώ όσο όλη γη
μα ξέρεις τόσο τόσο πολύ
είναι σαν αλυσίδα πια
που το αίμα στις φλέβες ξέρεις κολλά
Σ’ αγαπώ όσο όλη γη
μα ξέρεις τόσο τόσο πολύ
είναι σαν αλυσίδα πια
που το αίμα στις φλέβες ξέρεις κολλά
| thanked 7 times |
Comentarii