A House Is Not A Motel (গ্রীক অনুবাদ)

Advertisements
গ্রীক অনুবাদ

Ένα Σπίτι Δεν Είναι Μοτέλ

Στο σπίτι μου δεν έχω δεσμά
Μπορείς να έρθεις και να κοιτάξεις αν θες
Στους διαδρόμους θα δεις τους μανδύες
Όπου το φως λάμπει αχνά γύρω σου
 
Και οι δρόμοι είναι στρωμένοι με χρυσό
Και αν σε ρωτήσει κάποιος, μπορείς να φωνάξεις το όνομά μου
 
Είσαι απλώς μια σκέψη ότι κάποιος
Κάπου κάπως αισθάνεται ότι πρέπει να βρίσκεσαι εδώ
Και είναι το ίδιο αληθινή η επαφή
Να μυρίζει, να αισθάνεται, να γνωρίζει ότι βρίσκεσαι εδώ
 
Και οι δρόμοι είναι στρωμένοι με χρυσό
Και αν σε ρωτήσει κάποιος, μπορείς να φωνάξεις το όνομά μου
Μπορείς να φωνάξεις το όνομά μου
Σε ακούω να φωνάζεις το όνομά μου ναι, εντάξει τώρα, κοίτα
 
Ως την στιγμή όπου μέσα απ' τα τραγούδια μου
Θα σημάνουν οι καμπάνες των σχολών του πολέμου
Και άλλες συγχύσεις, μεταγγίσεις αίματος
Οι ειδήσεις του σήμερα θα είναι οι ταινίες για το αύριο
 
Και τα νερά θα γίνουν αίμα
Και αν δεν το πιστεύεις
Πήγαινε άνοιξε την βρύση στην μπανιέρα
Και κοίτα το νερό που αναμιγνύεται με λάσπη
Και δες το να γίνεται γκρι
Και μπορείς να με φωνάξεις
Σε ακούω να με φωνάζεις
 
makis17 দ্বারা মঙ্গল, 24/04/2018 - 18:36 তারিখ সাবমিটার করা হয়
eirini.darkheart এর অনুরোধের জবাবে যোগ করা হলো
লেখকের মন্তব্য:

Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα albums της δεκαετίας 65-75 και βρίσκεται στην θέση 40 του Rolling Stone μπροστά από το Dark Side of the Moon των Pink Floyd, το πρώτο (και καλύτερο) των Doors κλπ, στην λίστα με τα 500 καλύτερα albums όλων των εποχών. Οι Love και ο Arthur Lee στον τρίτο αυτό δίσκο τους δημιούργησαν κάτι αξεπέραστο που θα ήταν σημείο αναφοράς για το μέλλον με στίχους απαράμμιλης ευαισθησίας και περίτεχνες ενορχηστρώσεις. Είναι βέβαια ένα κλασικό album και μια κλασική σπουδαία μπάντα που έγραψε την δική της ιστορία.

Kαι μια κριτική από τον Chris Jones στο BBC (από τις χιλιάδες που μπορεί να βρει κάποιος):

www.bbc.co.uk/music/reviews/hj8c/

5
Your rating: None Average: 5 (1 vote)
Love: সেরা 3
See also
মন্তব্যসমূহ
makis17    মঙ্গল, 24/04/2018 - 20:02

Σε ευχαριστώ Ειρήνη μου!!
Σε δυο τρία σημεία ήταν λίγο δύσκολο (ψυχεδέλεια εκτός άλλων γαρ), και προσπάθησα να έρθω στην θέση του τριπαρισμένου από LSD μυαλού του Arthur Lee.
Βέβαια, δεν έκανε κάτι αλλόκοτο ο άνθρωπος, την εποχή εκείνη το παράξενο θα ήταν κάποιος να μην κάνει χρήση του παραισθησιογόνου η άλλων ουσιών ακόμη χειρότερων.

Μπιατριξ Κιντο    বুধ, 25/04/2018 - 18:14

Αυτο που το πας; ειχαν ολοι τρελαθει στις ουσιες τοτε... γι'αυτο πολλοι πεθαναν πριν την ωρα τους... Sad smile

makis17    বুধ, 25/04/2018 - 22:10

Κοίτα, ανέκαθεν υπήρχαν ναρκωτικά στην μουσική βιομηχανία...
Όσοι έμπλεξαν με αυτά και ήταν και άτυχοι έφυγαν πριν την ώρα τους.
Πολλοί το πάλεψαν και βγήκαν ζωντανοί (ένα παράδειγμα ο Ozzy των Black Sabbath είχε δοκιμάσει επί χρόνια τα πάντα, τελικά είναι ζωντανός σήμερα μετά από τόσα χρόνια, είναι χιλιάδες οι περιπτώσεις), ενώ άλλοι δεν τα κατάφεραν ίσως και λόγω του χαρακτήρα τους που είχε ροπή προς την αυτοκαταστροφή η της "ευαίσθητης" φύσης αυτού κλπ..
Εδώ ο Lee πίστευε ό,τι αυτό θα ήταν το τελευταίο του album και ότι μετά θα πέθαινε (μια από τις παρενέργειες του LSD)-υπάρχουν πολλές αναφορές στο διαδίκτυο γι' αυτό-τελικά έζησε άλλα σαράντα χρόνια.
Σήμερα βέβαια δεν υπάρχει LSD αλλά άλλες ναρκωτικές ουσίες για να μας υπενθυμίζουν ό,τι τίποτα δεν έχει αλλάξει στο σάπιο πολιτικό/κοινωνικό/μουσικό σύστημα αφού αποφέρουν δισ/μύρια κέρδη και ας συνειδητοποιήσει ο μελλοντικός καλλιτέχνης ό,τι η μοίρα του είναι στα χέρια του και ας αφιερωθεί σε λιγότερο ευγενείς τέχνες για να αποφύγει τέτοιους κινδύνους όπως είναι το σκάψιμο το κλάδεμα κλπ.
Μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς μουσική ακούγοντας τον φθινοπωρινό άνεμο να φέρνει τον απόηχο του θροίσματος των φύλλων από τις λεύκες στο απέναντι πάρκο η τις σταγόνες της βροχής να πέφτουν νωχελικά ξεπλένοντας το πλακόστρωτο πεζοδρόμιο.

*stop*

makis17    বৃহস্পতি, 26/04/2018 - 16:48

Μιας και αναφερόμαστε σε κλασικές μπάντες του ροκ τυχαία είδα στο yt ένα βίντεο των It's a Beautiful Day στο κομμάτι Bombay Calling (το γνωστό, όπου άρπαξαν οι Deep Purple την βασική δομή του και την πέρασαν στο Child in Time- ελάχιστα διαφοροποιημένη- παιγμένη με τo Hammond αντί για βιολί, η συνέχεια δόθηκε στα δικαστήρια αλλά ποτέ δεν δικαιώθηκαν) μπροστά σε κοινό τριάντα (30) ατόμων απ' ότι λένε στα σχόλια δλδ σε 4-5 παρέες και άγνωστες πόσες μπύρες. Θα πρέπει να είναι τραβηγμένο γύρω στο 2010 αλλά το πάθος και η αγάπη για αυτό που κάνουν είναι εμφανής όπως και πριν από 40+ χρόνια.
Αυτή είναι η μοίρα του καλλιτέχνη, κάποτε μπορεί να σε ξεχάσουν όμως ποτέ αυτός δεν θα ξεχάσει αυτό που έκανε τόσο καιρό και έδωσε τον χρόνο του, την αγάπη του, την ζωή του:

https://m.youtube.com/watch?v=CT8GB0otiOQ&itct=CBAQpDAYCCITCPjblIap2NoCF...

Κάπου το 1978, 10 χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου album παίζουν μπροστά σε σαφώς μεγαλύτερο κοινό: Tongue smile

https://m.youtube.com/watch?v=mFP-rYQb3ts