Carlo Martello ritorna dalla battaglia di Poitiers (Greek translation)

Ο Κάρολος Μαρτέλος επιστρέφει από τη μάχη του Πουατιέ

Ο βασιλιάς Κάρολος γυρνούσε από τον πόλεμο,
τον υποδέχεται η χώρα του και τον δαφνοστεφανώνει.
Στον ήλιο της ζεστής άνοιξης
αστράφτει η πανοπλία του νικητή Άρχοντα.
Το αίμα του Πρίγκιπα κι εκείνο του Σαρακηνού
βάφουν την περικεφαλαία με το ίδιο χρώμα,
αλλά περισσότερο και από τις λαβωματιές στο σώμα
ο Κάρολος αισθάνεται τον πόθο του έρωτα.
«Μπορεί τη λαχτάρα για τη δόξα και τη δίψα για την τιμή,
που έχει ο νικητής, να τα ικανοποιεί ο πόλεμος,
δεν του χαρίζει όμως ούτε μια στιγμή για να κάνει έρωτα.
Να επιβάλεις στη γλυκιά συμβία να φορέσει
τη ζώνη της αγνότητας, είναι δυστυχώς επικίνδυνο,
γιατί στη μάχη μπορεί να χάσεις το κλειδί».
Κι ενώ παραπονιέται έτσι ο χριστιανός βασιλιάς,
γέρνουν τριγύρω τα στάχυα και τα άνθη τον στεφανώνουν.
Μες στα καθάρια νερά της πηγής
καθρεφτίζεται περήφανος επάνω στη σέλα ο νικητής των Σαρακηνών.
Και να που ξαφνικά μες στο νερό εμφανίζεται
σαν εξαίσιο όραμα το σύμβολο του έρωτα:
μέσα από τις πυκνές, μακριές, ξανθές κοτσίδες
γυμνό στον ήλιο προβάλλει το στήθος.
«Δεν ξαναφάνηκε ποτέ μια τέτοια ομορφιά,
δεν απόλαυσα ποτέ μια τέτοια κόρη»,
είπε ο βασιλιάς Κάρλος κατεβαίνοντας γρήγορα από τη σέλα.
«Ε, ιππότη, μην πλησιάζετε,
άλλος το χαίρεται αυτό που εσείς ζητάτε.
Πηγαίνετε να ξεδιψάσετε σε άλλη, πιο βολική πηγή».
Έκπληκτος από μια τόσο αποφασιστική συμπεριφορά
και νιώθοντας να τον χλευάζουν ο βασιλιάς Κάρολος σταμάτησε,
αλλά περισσότερο και από την τιμή το λόγο είχε η νηστεία
και μ’ έξαψη ο άρχοντας έβγαλε το σκούρο κράνος του.
Αυτό ήταν το μυστικό όπλο του,
που ο Κάρολος χρησιμοποιούσε συχνά στα δύσκολα.
Στη γυναίκα εμφανίστηκε μια μεγάλη μύτη,
ένα τραγίσιο πρόσωπο, ήταν ωστόσο η Εξοχότητά Του.
«Εάν δεν ήσασταν ο βασιλιάς μου»
(ο Κάρολος βγάζει τη βαριά του σπάθα)
«δεν θα έκρυβα την επιθυμία να το σκάσω.
Αφού όμως είστε ο άρχοντάς μου,»
(ο Κάρολος βγάζει όλη τη βαριά του πανοπλία)
«πρέπει να σας δοθώ γυμνή από κάθε ντροπή».
Σαν ιππότης ήταν αρκετά ικανός,
αλλά και στο μπλέξιμο αυτό τα’ βγαλε πέρα με τιμή
και αφού έφτασε στο τέλος της μάχης
δισταχτικός πάνω στη σέλα έκανε να ξανανέβει.
Γρήγορα όμως τον αρπάζει η κόρη
και ξαφνικά παρουσιάζει το λογαριασμό στο βασιλιά της.
«Λοιπόν, για σας και μόνο, πού είστε ο αφέντης μου,
κάνει πέντε χιλιάδες λιρέτες, είναι προσφορά».
«Μα είναι δυνατόν, που να πάρει ο διάολος,
οι ερωτοδουλειές σ’ αυτό το βασίλειο
να καταλήγουν όλες σε μεγάλες πουτάνες;
Αλλά και για την τιμή υπάρχει αντίρρηση.
Θυμάμαι πολύ καλά ότι πριν αναχωρήσω
η ταρίφα ήταν μικρότερη από τρεις χιλιάδες λιρέτες».
Και αφού τα είπε αυτά, έπραξε σαν να’ ταν κανένας αλητήριος:
με πήδημα λιονταριού όρμησε προς τη σέλα
χτυπώντας το άλογο λες κι ήτανε γαϊδούρι.
Ανάμεσα στις γλιτσίνες και στις κουφοξυλιές ο βασιλιάς έγινε καπνός.
 
Ο βασιλιάς Κάρολος γυρνούσε από τον πόλεμο,
τον υποδέχεται η χώρα του και τον δαφνοστεφανώνει.
Στον ήλιο της ζεστής άνοιξης
αστράφτει η πανοπλία του νικητή Άρχοντα.
 
Submitted by Christos AlexandridisChristos Alexandridis on Sun, 09/08/2015 - 09:39
Author's comments:

Οι στίχοι ανήκουν στο φίλο του Ντε Αντρέ, Πάολο Βιλάτζιο (Paolo Villaggio). Τόσο οι στίχοι όσο και η μουσική θυμίζουν μεσαιωνικά τραγούδια τροβαδούρων, με διάθεση όμως έντονα σκωπτική και ειρωνική.
Ιδού και το τραγούδι:

http://www.youtube.com/watch?v=jPYnbV6rFgc&feature=related

ItalianItalian

Carlo Martello ritorna dalla battaglia di Poitiers

Comments