Religiously Unkind

Religiously Unkind
Religiously Unkind
Name:
Andriana
Joined:
26.02.2016
Role:
Editor
Points:
4931
Contributions:
418 translations, 623 songs, 1790 thanks received, 23 translation requests fulfilled for 15 members, left 293 comments

Religiously Unkind

About me

«προτού μ’ αγγίξουν τα νερά,
τα φέγγη τους διαθλούσαν»

«καθώς φεύγει η πόλη και φωτίζεται πάλι
ένα κάτι που θα φύγει σε λίγο
περνώντας αμφίβολα λιγάκι από πλάι»

«Δὲν ἦρθε κι ἕνα ἀπόγευμα
ποὺ νὰ μὴ γίνει βράδυ,
νὰ ἔρθει κι ἕνα ὄνειρο
ποὺ νὰ μὴν γίνει ἄνθρωπος,
νὰ ἔρθει κι ἕνας ἄνθρωπος
ποὺ νὰ μὴ γίνει ὄνειρο,
τὶς οἶδε, τὶς εἶ.»

«Πάντα σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα· μία ῥοπή, καὶ ταῦτα πάντα θάνατος διαδέχεται.»

«Κάθεσαι σαν να έχεις ριζώσει. Κι όταν στέκεσαι, θα ’λεγε κανείς ότι μεγαλώνεις, όμως προς τα μέσα, προς το όνειρο»

«Εν τούτοις σέ πληγώνει τό παθητικό τζάμι πού επιτρέπει νά τό τρυπάς αθόρυβα άπειρες φορές»

«κι η μόνη σου παραφωνία
αυτό το κομματάκι
από το ανολοκλήρωτο όνειρο
παρηγορήσου
ό,τι δεν ονειρεύεσαι σου ανήκει»

«Κλεισμένος στο κελί τής ύπαρξής σου
το αληθινό σου πρόσωπο ανασύρεις
αυτό που δεν το δείχνουν οι καθρέφτες.
Σε περιβάλλουν σκύβαλα ημερών
και ειρωνικά χαμόγελα αγαλμάτων»

«Μοιρασμένη σε μέρες και σε τάφους μας προσφέρθηκε η αιωνιότητα»

«Τα πάντα μαζί σου σιγοβυθίζονται
Στη βαθειά νύχτα
Όπου ανονείρευτος ύπνος
Ησυχασμός.»

«Η απελπισία δεν είναι συναίσθημα διαρκείας
Αφού υπάρχω
Και υπάρχεις
Η απελπισία τελειώνει σύντομα
Έτσι
Ή
Αλλιώς»

«σαν ένας έρωτας που πέρασε η μπογιά του
έτσι θα φύγω ένα βράδυ από 'δω»

«Τόσες φορές να πεθάνεις είπες
Είπα τόσες φορές να πεθάνω
Σ' ένα πρόσωπο στη θάλασσα σε μια λέξη
Στα γονατισμένα μεσάνυχτα
Είπα τόσες φορές να πεθάνω
Που έχω πεθάνει
Σ' όσες χαρές θανάτου έχω ζήσει»

«Θ’ ακουμπάς στις πιο κλειστές μου γωνίες
Ανεπανόρθωτο όνειρό μου»

«Υποτιμήθηκε η ψυχή μας και είναι αργά να αγοράσουμε οτιδήποτε»

«οι νεκροί
για πάντα άτρωτοι από τη μοναξιά ή την αγάπη»

«Έξω από μας πεθαίνουν τα πράγματα
Τα σώματα πεθαίνουν σιγά-σιγά από εγκατάλειψη.
Μαζί με τα παλιά μας φορέματα μες στα σεντούκια.
Πεθαίνουν τα χέρια, που δεν αγγίσαμε, από μοναξιά.
Τα όνειρα που δεν είδαμε, από στέρηση φωτός.
Έξω από μας αρχίζει η ερημία του θανάτου.»

«…Ἐνῷ ἀπ᾿ τὸ βάθος, μακριά, μὲ κοίταζε σὰν ξένο ἡ πιὸ δική μου ζωή»

«Δὲν ἔχω χρόνο πιὰ
μὲ ἐγκαταλείπουν
οἱ πράξεις καὶ τὰ λόγια
Ὅλα ἔχουν τώρα τὴν εὐπρέπεια αὐτῶν ποὺ ἀποσύρονται
τὰ χέρια τῶν ἀγαπημένων μας ψάχνοντας γιὰ ἄλλες χειροπέδες
κι ἡ ἄμπωτη ἀπ’ τὰ σπασμένα κρύσταλλα τοῦ ἔρωτα
κι ὁ δήμιος ποὺ τελειώνει τὴ δουλειά του καὶ κάνει τὸ σταυρό του
καὶ γυρνάει κι αὐτὸς στὸ σπιτικό του
ὅλα ἔχουν τὴν εὐπρέπεια αὐτῶν ποὺ ἀποσύρονται
καὶ φτάνει τώρα ξαφνικὰ τὸ μήνυμα ὁ Ἀγώνιος πεθαίνει…
Νὰ τὸν προφτάσω πρέπει, ἀνάγκη πᾶσα
τώρα, σ’ αὐτὸ τὸ τώρα ποὺ δὲν εἶναι χρόνος πιὰ
ἀραιώνει ἀραιώνει τὸ παρὸν τριγύρω μου κι ὁ Ἀγώνιος πεθαίνει
νὰ τὸν προφτάσω κι ἂς μὴ τὸν προφταίνω πιὰ
νὰ ξεκινήσω ἀμέσως… ἀπὸ ποῦ γιὰ ποῦ
σὲ μία κατάκοπη ἀκαταστασία σωριασμένα ὅλα τὰ τοῦ βίου μου
-ἔτσι τὰ βρίσκει ὅταν ἔρχεται τὸ μήνυμα
ἔτσι ὅπως πρὶν ἀπὸ μετοίκηση μὲς σ’ ἔξαλλα δωμάτια
σκόρπια χρειώδη καὶ ἄχρηστα εὐτελῆ καὶ τιμαλφῆ ἐνθύμια καὶ φυλαχτὰ
φτωχὲς παρηγοριὲς τῆς καθημερινῆς ἁφῆς καὶ τῆς χαμοζωῆς μας
ἀπελπισία τοῦ τί νὰ πάρεις τί ν’ ἀφήσεις
ἀπελπισία του νὰ σὲ νοιάζει ἀκόμη τί νὰ πάρεις τί ν’ ἀφήσεις…-
σὲ μιὰ κατάκοπη ἀκαταστασία σωριασμένα ὅλα τὰ τοῦ βίου μου
σ’ αὐτὸ τὸ τώρα ποὺ δὲν εἶναι χρόνος πιὰ
ἀραιώνει ἀραιώνει τὸ παρὸν τριγύρω μου
κι εἶμαι στὸ πουθενὰ»

«Ο χρόνος -
Κι ο θάνατος το στρώνει»

«Μέσα σ' αυτή την ερημιά
Τί τρομερά φοράς την ομορφιά σου»

«Τα λόγια μου θα ’χουν ουσία,
η σιωπή μου μια σημασία.
Θηρεύοντας πράγματα αιώνια,
θ’ αφήσω να φύγουν τα χρόνια.
Θα φύγουν, και θα ’ναι η καρδιά μου
σα ρόδο που επάτησα χάμου»

«Και την αυγή, όλα πήρανε την πρώτην όψη
κι η γη τού τίποτα στους πρωινούς ατμούς είχε χαθεί
όπως μέσα στη βαριάν αγάπη χάνεται η καρδιά,
κι όπως μέσα στην άχνη των καιρών, η βαριά αγάπη.
Ό,τι για μια φορά μας άγγισε, ξαναγυρίζει
κι αυτό είναι το πικρότερο, που δεν πονεί,
διαβαίνει και κοιτάει αδιάφορα σα λύπη ξένη.
Όμως εγώ την είδα, ώρα γραμμένη, τη θαμπή Ευρυδίκη,
σαν προαιώνια θλίψη να περνάει από ένα
όνειρο σε άλλο, και του ονείρου ο πόνος,
με τον καιρό, βαραίνει πιο πολύ.»

«BECAUSE, Το χάος μετριέται μόνο με χάος»

«όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει»

«Η δύναμη σου πέλαγο, κ’ η θέληση μου βράχος»

«Οπωσδήποτε ν'αλλάξω το νερό στα λουλούδια που λίμνασε, οπωσδήποτε αύριο ν' αλλάξω ζωή· ούτε το 'να ούτε τ' άλλο θα κάνω και θα κάθομαι να περιμένω την έκβαση»

«Εμείς που ζούμε μόνοι ζούμε πολυ κοντά στον θάνατο· εμείς έχουμε τη συντροφιά του, σκοτεινή στην αρχή κι επίφοβη τη μέρα, και το βρδυ τα χέρια του κρύα στο κρεβάτι, αλλά κατόπιν συνηθίσαμε· κι αν τύχει μια νύχτα να βρεθούν θερμά δυο μπράτσα να μας τυλίξουνε, κι αν τη μέρα μια ύπαρξη δροσερή έρθει το δρόμο μας να συντροφέψει, εμείς, αφού για λίγο αμφιβάλλουμε αν θα 'πρεπε να αφεθούμε, ύστερα τρέχουμε να χωθούμε στο θάνατο που έχει γίνει η ζωή μας.»

«Μόνο μπορεῖ νὰ μείνουνε κατόπι μας οἱ στίχοι
δέκα μονάχα στίχοι μας νὰ μείνουνε, καθὼς
τὰ περιστέρια ποὺ σκορποῦν οἱ ναυαγοὶ στὴν
τύχη, κι ὅταν φέρουν τὸ μήνυμα δὲν εἶναι πιὰ καιρός»

«Σβήνεται ἀγάλια ὁλότελα. Κι ἡ χώρα ἡ θαμπωμένη
μαζὶ μ᾿ ἐκεῖνο σιωπηλὴ βυθίζεται μακριά μου,
γυρνάω σκυφτός. Κι ἀλλοίμονο! τριγύρω μου δὲ μένει
παρὰ ἡ νυχτιά, κι ἡ σκοτεινιὰ κι ἡ ἀτέλειωτη ἐρημιά μου.»

«Θα μείνεις έτσι σε τούτο το κομμάτι της ζωής τ' απόμερο
Το σπίτι σου θα ζει πάνω στη θάλασσα
Νύχτα μέσα στη νύχτα τη νύχτα σου
Και το παράθυρό σου ανοιχτό στη νύχτα σου στη θάλασσα
Εκεί που ένα σώμα να πέσει μπορεί σχεδόν αθόρυβα
Όπου αθόρυβα έπεσε μια καρέκλα
Ένα μακρύ φόρεμα και χάθηκε
Κι ίσως εγώ μονάχα το θυμάμαι
Κι ίσως εγώ μονάχα να θυμάμαι το ροζ δωμάτιο»

«"Αυτοκτονώ. Aς μην ενοχληθεί κανείς!" Ωσάν να ενοχλείτο ποτέ κανείς εις τον κόσμον, δι’ όσους η χειρ του Θανάτου σημειώνει με την μαύρην σφραγίδα της! Ωσάν να ενοχλείτο ποτέ κανείς εις τον κόσμον, δι’ όσους η αρπάγη του Πάθους, της Nόσου ή της Aνάγκης σκορπίζει εις τα τετραπέρατα του ορίζοντος, αγέλην οικτρών σφαγίων! Ωσάν να ενοχλείτο ποτέ κανείς εις τον κόσμον, δια τους δυστυχείς ή τους ανοήτους, όσοι κατατρεγμένοι από την Mοίραν των ή καβαλικεμένοι από την Xίμαιράν των δεν επρόφθασαν να σκεφθούν πώς έμελλαν ν’ αποθάνουν! Ποίος λοιπόν ήθελε να ενοχληθεί για την ευγενίαν του, ο άγνωστος αυτός ξένος, ο οποίος ήρθε χθες μία νύχτα για να κοιμηθεί σήμερα τον τελευταίον του ύπνον εις ένα ξενοδοχείον;»

«Το πόσο περπατήσαμε ο ένας τού άλλου
τη μοναξιά, διαβαίνει η πίκρα και το παίρνει.
Κι ο Έρωτας έχει πάντα ένα σκυμμένο πρόσωπο
όταν κοιτάει στη χώρα τής ανάμνησης,
ψάχνοντας για μια κίνηση, για μια γραμμή,
για έναν ίσκιο πνιγμένο, για ένα θρόισμα,
ζώντας ξανά το μυστικό κύμα, ανεβαίνοντας
την ερημιά.»

«Μ' αυτά κι εκείνα σε κρατώ
γύρω και δίπλα μου
κρατώ το ακουστικό που εσύ κρατούσες
κρατώ την πιθανότητα
να συνεχίζεται η ζωή σου σ' ό,τι αγάπησες
γιατί το νιώθω
από το τρίξιμο του τραπεζιού στα νέα πατώματα
απ' τα καινούργια αγγίγματα στη συσκευή
μέρα τη μέρα κι απ' τον τόνο της φωνής μου
πως ό,τι αγάπησες
δε θέλει και δεν ήθελε
όμως σιγά σιγά βολεί
βολεί να λησμονήσει.»

«και είμαι, τόσο λογικός που εντός μου
λέω: είδα ένα φύλλο πούπεσε - και πάω...»

«Αλλά προ πάντων θα χαίρουμαι (αν χαίρετ' η άψυχη ύλη) ότι για χάρη σου πέθανα, κι ας μη το είπα ποτέ: "...Είχε ξεχάσει, καμώνονταν - θα λεν ξωπίσω μ' οι φίλοι - ως και το χρώμα απ' τα μάτια της...Τι θεατρίνος, Χριστέ!...".»

«...φωτίζει τ’ άδειο σπίτι και τη γονατισμένη σιωπή του σπιτιού –
πάντα η σιωπή μένει γονατισμένη.
Η κάθε λέξη είναι μια έξοδος
για μια συνάντηση, πολλές φορές ματαιωμένη,
και τότε είναι μια λέξη αληθινή, σαν επιμένει στη συνάντηση.»

«Όχι!. Τις λυχνίες μου -Μάγος στρυφνός- θ' ανάβω και -λίθο φιλοσοφική- θα βρω άλλον ρυθμό, και μια στιγμή, ανύποπτην ύλη θα σε συλλάβω επ' αυτοφώρω: Σύνθημα, Σημείο ή Αριθμό...»

«Πώς τα βλέπεις απ' τη μεριά σου;
Σφαίρες από καουτσούκ τα μέλλοντά σου»

«Ω εποχή μου θυμίζεις τον Καίσαρα
κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν»

«Πια δεν έχω χρόνο να σου εξηγώ
Δύσκολα τελειώνω μ' ό, τι αγαπώ»

«Εκπορεύεται από την αγάπη η μελαγχολία,
αλλά και συντρίβει την αγάπη η μελαγχολία.
Η ηδονή απωτάτη εκδίκηση του χρόνου.
Μισανθρώπους αποκαλούν τους φίλους της οικουμένης οι μισάνθρωποι.
Η γραμματική των φιλιών εξίσου απαραίτητη
με την γραμματική των λέξεων.
Κακή νίκη η των σωμάτων συνουσία.
Το μέλλον θα καταδείξει αν έρως σημαίνει εξαγρίωση
ηθών και αισθημάτων.
Δια της ηδονής ο έρως απαλλάσσεται της θλίψεως.
Η συνουσία η κορύφωση του εγωϊσμού η.»

«Χτὲς καὶ σήμερα ἴδια κι ὅμοια, χρόνος μπρός, χρόνια μετά...
Ἡ ὕπαρξή σου σὲ σκοτάδια ὅλο πηχτότερα βουτᾷ.
Τάχα ἡ θελησή σου λίγη, τάχα ὁ πόνος σου μεγάλος;
Ἄχ, ποὖσαι νιότη, ποὔδειχνες πῶς θὰ γινόμουν ἄλλος!»

«Αγαπάω τις κλαμένες ωραίες γυναίκες
που κοιτάνε μακριά, που κοιτάνε θλιμμένα…
αγαπάω σε τούτον τον κόσμο – ό,τι κλαίει
γιατί μοιάζει μ’ εμένα.»

«Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τί γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τί γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.»

«Μ' αγγίζει ο χρόνος κι ανατριχιάζω, μες στα γεμάτα λεωφορεία με σκουντάνε τα χρόνια. Δε θα ξανάρθει το πρώτο φως, κι ας στρέφει πάντα το λαιμουδάκι της προς τον ήλιο η μικρή σαύρα. Ένα είδος νύχτα μας καταπίνει ώρα την ώρα.»

«Η γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται»

«Κατέληξα με μια τσάντα
που επαλήθευε το νόμο της βαρύτητας
στην ατέλειωτη άσφαλτο
πληρώνοντας φόρους και διαπύλια
φθείροντας την ακμή μου
ανάμεσα σε πλαστικά γιασεμιά
γδέρνοντας το λαιμό μου στους τοίχους
μ’ ένα μπρελόκ που τα κλειδιά του
δεν ταίριαζαν σε καμιά ανθρώπινη πόρτα.»

«Κάθομαι εδώ και κάθομαι.
Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου
και πιο μακριά
η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.
Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί
κάθε που μας μετράει το άδειο»

«Ένιωσα τη ζωη, εκείνη δε με αντιλήφθηκε»

«…μετεβλήθη εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου»

«H νεαρὰ γυνὴ ἐφαίνετο ζῶσα ὀνειρώδη ζωήν, ὕπαρξιν ρεμβώδη. Aἴφνης, ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρόν, ἐξύπνα ἐκ τοῦ μακροῦ ὀνείρου της, κ’ ἐφαίνετο ἀνακτῶσα τὴν αἴσθησιν τοῦ πραγματικοῦ κόσμου, ἀλλ’ ὀλίγαι παρήρχοντο στιγμαί, καὶ πάλιν ἔπιπτεν εἰς τὴν νάρκην τοῦ ὕπνου της, βυθιζομένη βαθύτερον ἀκόμη εἰς τὸ προσφιλὲς ὄνειρόν της.»

«ἀρχὴ καὶ πέρας ἐπὶ κύκλου κοινόν»

«Φοβάσαι το έξω, νιώθεις κούραση
για τα παιχνίδια, τις φωτοσκιάσεις
του μάταιου κόσμου. Απόμεινες νησί·
γι’ αλλού δεν έχει βάρκα να περάσεις.»

«Μεγάλη λέξη το ανικανοποίητο νικάει το χρόνο»

«To those to whom silence has become dreadful a howl is comforting»

«Θα μοιραστούν ξανά οι άνθρωποι τη ζωή σαν λάφυρο
ακούω τις ζυγαριές που ετοιμάζονται
φριχτά καινούργια μέτρα και σταθμά
και δεν υπάρχει τίποτε να ελπίσω μες στην αχανή αυτή μέρα
όπου γερνάει πιο γρήγορα από μας το μέλλον
Θα καρτερώ ως την άλλη νύχτα»

«Γι αυτό σας λέω, ας κοιτάξουμε τη ζωή μας με λίγη περισσότερη συμπόνια μιας και δεν ήτανε ποτέ πραγματική»

«Μας φτάνει να μιλήσουμε/ απλά/ όπως πεινάει κανείς απλά/ όπως αγαπάει/ όπως πεθαίνουμε/ απλά»

«…γι αυτό και μέσα σε κάθε ζωή / υπάρχει πάντα κάτι πιο βαθύ / απ’ τον εαυτό της / η ζωή των άλλων»

«Τὸ βράδυ ἔχω βρεῖ ἕναν ὡραῖο τρόπο νὰ κοιμᾶμαι.
Τοὺς συγχωρῶ ἕναν-ἕναν ὅλους.
Ἄλλοτε πάλι θέλω νὰ σώσω τὴν ἀνθρωπότητα,
ἀλλὰ ἐκείνη ἀρνεῖται.»

«Είδα, ξαφνικά, να επαληθεύεται αυτό που από καιρό υποπτευόμουν ότι η Απουσία δεν είναι πουλί άλλα θηρίο ανήμερο που, σιωπηλό και άφαντο, τρώει τα σωθικά μας, ώσπου να γίνουμε κενά τεμένη, μαυσωλεία θαμπών αναμνήσεων. [...] Επιμύθιο: Η Απουσία είναι το μοναδικό θηρίο που ο άνθρωπος όχι μονάχα δεν κατάφερε ποτέ να εξημερώσει, αλλ’ ούτε να συλλάβει καν. Βέβαια, πάντα ελπίζει ότι θα τα καταφέρει, γι’ αυτό και σ’ όλους τους ζωολογικούς κήπους υπάρχει έν’ αδειανό κλουβί γι’ αυτήν.»

«Δεξάμενος φλόγα τρέχε. Οὐ γὰρ γινώσκεις, τὸ, πότε σβέννυται, καὶ ἐν σκοτίᾳ σε καταλήψει.»

«Μα ποιό είναι εκείνο το όνειρο
που βγαίνει πάντα αλήθεια»

«Μία ἀκτὶς θραύεται εἰς μυρίους σπινθῆρας ἐντὸς τοῦ ρυπαροῦ παροδίου ρυακίου, ἐν ᾧ ρίπτονται τὰ νερὰ ἀπὸ τῶν πέριξ αὐλῶν, ὅπερ ἀναλάμπει. Πλήμμυρα αἴγλης καὶ ζωῆς ἀντικαθίστησι τὴν βαρεῖαν τῆς νυκτὸς σκιάν.»

«Μπορείς να είσαι θεός των σκυλιών, θεός των γατιών, θεός των φτωχών, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα λουρί, λίγη τρυφερότητα, λίγα χρήματα, αλλά κύριος του δέντρου δεν θα γίνεις ποτέ. Το μόνο που μπορείς να εύχεσαι, είναι να γίνεις δέντρο κι εσύ με τη σειρά σου.»

«Nur von ihren Extremen her kann
die Wirklichkeit erschlossen werden.»

«You are destined for a great Monday! Well spoken! But Sunday will never end.»

«χάσκοντες κούφαις ἐλπίσι τερπόμεθα»

«T' άσπρο χαρτί σκληρός καθρέφτης
επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν.»

«Remember only that I was innocent
and that, like all of you, mortals of that day,
I too had a face marked by rage,
by pity and joy,
quite simply, a human face!»

«The bird fights its way out of the egg. The egg is the world. Who would be born must first destroy a world.»

«A complete life may be one ending in so full identification with the non-self that there is no self to die»

«Je suis semblable à ces gosses qui démontent un réveil pour savoir ce qu'est le temps»

Languages
Native
Greek
Fluent
English
Contact Me

418 translations posted by Religiously Unkind DetailsAll Translations

Sorted by
Translation
Languages
Info
Kostas Karyotakis
Greek → English
Favorites2  
Alexēs Traianos
Greek → English
  
Raymond Carver
English → Greek
Favorites1  

Pages