Reclame

Ormurin Langi (Noors vertaling)

  • Artiest: Dansifelagið í Havn
  • Nummer: Ormurin Langi 2 vertalingen
  • Vertalingen: Engels, Noors
Faeröers
A A

Ormurin Langi

1. Vilja tær hoyra kvæði mítt,
vilja tær orðum trúgva,
um hann Ólav Trúgvason,
higar skal ríman snúgva.
 
Niðurlag: Glymur dansur í høll,
dans sláið ring!
Glaðir ríða noregis menn
til hildarting.
 
2. Kongurin letur snekkju smíða
har á sløttum sandi;
Ormurin Langi størstur var,
bygdur á Noregs landi.
 
3. Knørrur var bygdur á Noregs landi,
gott var í honum evni:
átjan alin og fjøruti
var kjølurin millum stevni
 
4. Forgyltir vóru báðir stavnar,
borðini vóru blá,
gyltan skjøldur í toppi hevði,
sum søgur ganga frá.
 
5. Kongurin situr í hásæti,
talar við sínar dreingir:
"Vit skulu sigla tann salta sjógv,
tað havi eg hugsa leingi."
 
6. "Berið nú fram tey herklæðir
við brynjum og blonkum brandi,
síðani leggja frá landi út,
og siglið frá Noregis landi!"
 
7. Fróir og glaðir sveinar mæltu:
Harri, vit skulu fylgja tær,
um enn tú fert í frið ella stríð,
vit óttast ei bratta bylgju.
 
8. Har kom maður av bergi oman
við sterkum boga í hendi:
"Jallurin av Ringaríki
hann meg higar sendi."
 
9. Kongurin so til orða tekur
bæði við gleði og gamni:
"Sig mær satt, tú ungi maður,
hvat er tú nevndur á navni?"
 
10. "Einar skalt tú nevna meg,
væl kann boga spenna,
Tambar eitur mín menski bogi,
ørvar drívur at renna."
 
11. "Hoyr tú tað, tú ungi maður,
vilt tú við mær fara,
tú skalt vera mín ørvargarpur
Ormin at forsvara."
 
12. Gingu teir til strandar oman,
Ríkir menn og restir,
lunnar brustu og jørðin skalv:
teir drógu knørr úr neysti.
 
13. Vundu teir upp síni silkisegl,
út í havið ganga;
so var sagt, at kongurin
hann stýrdi Orminum Langa.
 
14. Hetta frættist víða um lond,
at Noregis menn teir sigldu;
Danimarks kongur og Svøríkis kongur
ráðini saman hildu.
 
15. Danimarks kongur og Svøríkis kongur
ganga saman í ráð,
hvussu teir skuldu Noregis kong
skjótt av døgum fá.
 
16. Senda boð til Eirik Jall
vænur er borin til evna,
hann skal fylgja í ferðini við,
sín faðirs deyða at hevna.
 
17. Eirikur gongur for kongar inn
við brynju og blonkum skjoldi:
"Ólavur kongur av Noregi
mín faðirs deyða voldi."
 
18. Eirikur stendur á hallargólvi,
blankt bar spjót í hendi:
"Ólavur kongur síggja skal,
eg hvast mót hvøssum vendi."
 
19. Gingu teir til strandar oman
- fagurt var tað lið -
Danimarks kongur og Svøríkis kongur
og Eirikur jall tann triði.
 
20. Trýggjir gingu skipaflotar
út av Oyrasundi,
Jarnbardur í odda sigldi,
jallurin stýra kundi.
 
21. Danimark kongur til orða tekur,
letur so orðini greiða:
"Hann, ið Ormin Langa tekur,
skal hann við ognum eiga!"
 
22. Eirikur hugsar við sjálvum sær:
"Tó at tú manst tað royna,
tú tekur ikki Ormin Langa
við danskari makt aleina!"
 
23. Mælti tað Svøríkis kongurin,
hann heldur á brýndum knívi:
"Eg skal Ormin langa taka,
um at tað kosta lívið!"
 
24. Eirikur stóð har skamt ífrá,
klæddur í skarlak reyð:
"Tú tekur ikki Ormin Langa,
fyrr siggi eg tín deyð."
 
25. Eirikur talar til sínar menn:
"Kempum munnu vit møta;
standið væl og manniliga,
tí blóðug verður gøta!"
 
26. Noregis menn á kongsins knørri
kunna væl beita knív;
ganga væl fram í hørðum stríði,
ella lata lív!
 
27. Eirikur talar til Finn hin lítla:
"Tú skalt hjá mær standa;
tú skalt verja sjálvan meg,
um enn eg komi í vanda."
 
28. Løgdu teir á sundið út,
bíðaðu har so leingi,
longdust eftir norskum knørrum,
at berjast mót Noregis Kongi.
 
29. Løgdu teir skip við oynna inn,
ætlaðu sær at vinna,
hildu vakt bæði nátt og dag,
tí norðmenn vildu teir finna.
 
30. Nú skal eg lætta ljóði av,
eg kvøði ei longur á sinni;
nú skal eg taka upp annan tátt;
og betri leggja í minni !
 
31. Ólavur siglir í Eysturhavi,
ætlar heim at fara;
tá ið hann kom í Oyrasund,
hann sá ein skipaskara.
 
32. Høvdingar tríggir á landi standa,
hyggja út so víða,
sunnan síggja teir knørrin prúða
eftir havi skríða.
 
33. Dannimark kongur til orða tekur:
Alt mær væl skal ganga:
Krist signi míni eygu tvá,
nú síggi eg Ormin Langa !
 
34. Eirikur stendur á bunkanum,
talar til sínar menn:
Kongurin av Dannimark
hann sær ikki Ormin enn.
 
35. Har kom fram ein størri knørrur,
dreingir undraðust á,
Svøríkis kongur til jallin talar:
Nú man eg Ormin sjá.
 
36. Tit leggið nú skip í stríðið fram,
árar í hendur taka,
laitð ei Ólav sleppa so,
fáan hann heldur sín maka !
 
37. Eirikur hyggur í havið út,
talar til sínar menn:
Tað svørji eg við sannan Gud,
teir síggja ei Ormin enn.
 
38. Dannimark kongur og Svørríkis kongur
halda á skefti reyða:
Eirikur jallur ræddur er
at hevna sín faðirs deyða !
 
39. Vreiður var tá jallurin,
hann mælir av illum sinni:
Annað skal eg orðabrask
Noregis menn at vinna !
 
40. Jallurin stendur á grønum vølli,
tekur nú til ganga;
Verið nú snarir á skipabunka,
nú síggi eg Ormin Landa !
 
41. Allir sóu Ormin koma,
allir undraðust á,
silki vóru seglini
úr stevni og gull í rá.
 
42. Løgdu teir seg vegin fram
bæði við svør og spjóti,
norðmenn sóðu á Orminum,
teir ivast at halda ímóti.
 
43. Ólavur talar til sínar menn:
Dýrt skulu teir meg keypa,
ongantíð so ræddist eg stríð,
í dag skal eg ikki leypa !
 
44. Tit leggið nú skip í stríðið fram,
segl á bunka strúka,
tað skal síggja, at Noregs menn
teir kunna væl svørðini brúka !
 
45. Úlvur reyði í stavni stendur,
gott var í honum evni:
Leggið ei Ormin longur fram,
sum hann hevur longri stevni.
 
46. Kongurin stendur í lyftingi,
í skarlak var hann klæddur:
Nú síggi eg, mín stavnamaður
er bæði reyður og ræddur.
 
47. Kongur,tú sært meg aldrin so ræddan,
eg tordi væl á at herja,
goym tú lyfting so væl í dag,
sum eg skal stavnin verja !
 
48. Vreiður varð tá kongurin,
og Úlvur til orða tekur:
Blíðka teg aftur, harri mín,
tí vreiði upp angur vekur !
 
49. Ólavur stendur á bunkanum,
talar til sínar menn:
Hvør eigur hesi nógvu skip?
Eg kenni tey ikki enn.
 
50. Svaraði Torkil, kongsins bróðir,
mælir av tungum inna:
Dannimarks kongur og Svørríkis kongur
vilja tín deyða vinna.
 
51. Ræddir eru danskir menn
mót norðmonnum at ganga,
betri var teimum heima at sitið
tann fuglaflokk at fanga.
 
52. Betri kunna svenskir menn
teir offurbollar strúka
enn at nærkast okkumso,
at blóðugt svørð skal rúka !
 
53. Kongurin gongur í lyftingi,
ræður hann upp at hyggja:
Hvør eigur hasi stóru skip,
við Ormsins bakborð liggja?
 
54. Svaraði Herningur, kongsins svágur,
letur so orðini falla:
Tey eigur Eirikur Hákunsson,
hann ber ein yvir allar.
 
55. Til tað svaraði Ólavur kongur,
frá man frættast víðari:
Skarpur verður hildarleikur,
tá norðmenn mót norskum stríða.
 
56. Svørríkis kongur mót Ólavi legði
eina morguntíð,
tað var sum í bál at líta,
skeiðir dundu í.
 
57. Høgdu og stungu Noregis menn
bæði við svørði og spjóti,
títt so fullu teir svensku menn,
sum grasið fýkur av gróti.
 
58. Svørríkis kongur rópar hátt
biður teir undan flýggja:
Eg havi mist mítt mesta fólk,
tað voldir mær sorg at síggja.
 
59. Dannimark kongur troðkaði fram,
ætlaði sær at vinna,
norðmenn tóku mót honum fast,
teir donsku menn at tynna.
 
60. Roykur stóð til skýggja upp,
reytt var sund at síggja,
so var sagt, at danskir menn
teir máttu undan flýggja.
 
61. Eirikur móti Ólavi legði
við bjørtum brandi í hendi:
Ikki skal Ólavur rósa av,
at eg snart frá honum vendi !
 
62. Løgdu teir knørr við knarrarborð,
hvørgin vildi flýggja;
høvur og kroppar í havið tumla,
øgiligt var at síggja.
 
63. Einar stendur í krapparúmi
við Tambarboga teir kalla,
hvørja ferð pílur at boga dreiv,
tá mundi ein maður falla.
 
64. Einar stendur í kapparúmi,
óttast ongan vanda,
hann sá reystan Eirik jall
aftur við róður standa.
 
65. Einar spenti Tamabrboga,
pílurin steingin strongdi,
pílurin fleyg yvir jalsins høvur,
róðurknappin sprongdi
 
66. Einar spenti á øðrum sinni,
ætlaði jall at fella,
pílurin fleyg millum arms og síðu,
einki var jalli at bella.
 
67. Eirikur talar til Finn hin lítla
Eg skal spyrja teg nakað,
hvør er hann, við skørpum skotum
ætlar meg at raka ?
 
68. Til tað svaraði Finn hin lítli
- blóðugar vóru hendur - :
Tað er hasin stóri maður,
í krapparúmi stendur.
 
69. Jallurin mælir á øðrum sinni:
Tað vil eg tær ráða,
skjót tú handa stóra mannm
nú stendur mítt lív í váða.
 
70. Manninum kann eg einki gera,
tí hann er ikki feigur,
bogastreingin stilli eg á,
tí maðurin eydnu eigur.
 
71. Einar spenti á triðja sinni,
ætlaði jall at raka,
tá brast strongur av stáli stinna,
í boganum tók at braka.
 
72. Allir hoyrdi streingin springa,
kongurin seg forundrar:
Hvat er tað á mínum skipi,
so ógvuliga dundrar ?
 
73. Til tað svaraði Finn hin lítli
- kastar boga sín - :
Nú brast Noregi úr tínari hond,
kongurin, harri mín !
 
74. Svaraði Einar Tambarskelvir
- kastar boga sín - :
Nú brast Noregi úr tínari hond,
kongurin, harri mín !
 
75. Í Harrans hondmítt ríki stendur
og ikki í Tambarboga;
tak tær ein av mínum bogum,
vita, hvat teir duga !
 
76. Veikir eru kongsins bogar !
Einar ræður at svara,
eg skal taka upp skjøld og svørð,
og høgg skal eg ikki spara !
 
77. Enn stóð fólk á báðum stavnum,
man meg rætt um minnast,
syrgiligt var á miðjum skipi,
tí har tók fólk at tynnast.
 
78. Eirikur sprakk á Ormin upp,
væl bar brand í hendi,
Herningur leyp úr lyftingi,
aftur mót honum vendi.
 
79. Bardust teir á miðjum skipi
vil eg frá tí greiða,
øvigur mátti jallurin leypa
aftur á Jarnbrad breiða.
 
80. Eirikur valdi sær reystar garpar,
fáir finnast slíkir,
snarliga aftur á Ormin sprakk,
tá mátti Herningur víkja,
 
81. Úlvur reyði úr stavni loypur,
nú er stavnur eyður,
so fleyt blóð á Orminum,
at knørrur síndist reyður.
 
82. Hart stóð stríð á miðjum skipi,
svørð mót skjøldrum gella,
Úlvur og Einar, frægar kempur,
Eiriks garpar fella.
 
83. Jallurin var á øðrum sinni
aftur á bunkan rikin,
tá sá hann, at stavnurin
á Orminum var tikin.
 
84. Jallurin mannar seg triðju ferð:
Nú skal eg ikki dvína !
Tá fall Úlvur og Herningur
við øllum monnum sínum.
 
85. Kongurin rópar í liftingi:
Nú er tap í hendi;
leypið í havið, mínir menn,
her verður ei góður endi !
 
86. Kongurin leyp í havi út,
garpar eftir fylgdu,
kongsins bróðir síðstur var,
teir gjørdu, sum kongurin vildi.
 
87. Eirikur tók tá Ormin Langa,
einkin annar kundi,
tók hann sjálvur róður í hond
og stýrdi Ormi frá sundi.
 
Toegevoed door meehowmeehow op Woe, 23/01/2013 - 03:05
Laatst bewerkt door meehowmeehow op Ma, 22/09/2014 - 16:10
videoem: 
Noors vertalingNoors
Align paragraphs

Ormen Lange

Vil De høyra kvedet mitt,
Vil De desse orda tru,
Om han Olav Tryggvason,
Her om skal rimet seg snu.
 
(Omkvede): Ljom av dans i hall,
Dans i ring!
Glade rid Noregs menn
til skjoldmurting.
 
Kongen lèt byggjast langskip
Der på den slette sand.
Ormen Lange det største var
bygt i Noregs land.
 
Knarren var bygt i Noregs land
God var den i evne og famn.
Attan og førti alen var
mellom kjøl og stamn.
 
Forgylte var båe stamnar,
Borda dei var blå.
Gylt skjold i toppen hang
som gjeng sogene frå.
 
Kongen sit i høgsetet,
Talar med sine drenger:
"Me skal sigla den salte sjø,
det hev eg huga lenge"
 
"Ber no fram dei hærkleda,
legg sverdet og brynja i stand.
Sidan legg me frå landet ut
og siglar frå Noregs land!"
 
Blide og glade dei sveinane mælte:
"Herre, me skal deg fylgja,
om enn du fer i fred eller strid.
Me ottast ikkje den bratte bylgja."
 
Der kom ein mann frå berget ned
med sterk boge i hende:
"Jarlen av Ringerike,
han meg hit sende"
 
Kongen so til orda tek,
Både med glede og gaman:
"Sei meg sant, du unge mann,
kva nemnest du for namn?"
 
"Einar skal du nemna meg,
vel kan eg bogen spenna.
Tambar heiter min boge sterk,
som lèt piloddane renna."
 
"Høyr du det, du unge mann,
vil du med meg fara?
Du skal vera min bogemann
for Ormen å forsvara."
 
Dei gjekk til stranda ned,
rike menn og resten.
Lunnar brast og jorda skalv:
Dei drog knarren or naustet.
 
So hevde dei sine silkesegl,
ut i havet gjekk:
So var sagt, at kongen
han styrde Ormen Lange.
 
Dette frettast vidt omkring landa
at Noregs menn skulle sigla:
Danmarks konge og Sverikes konge
måtte råd saman halda.
 
Danmarks konge og Sverikes konge
gjekk saman i råd;
koss dei skulle Noregs konge
skjott av dage få.
 
Dei sende bod til Eirik jarl,
gjæv og stor i evner.
Han skal fylgja ferda ut,
til sin faders død han hemner.
 
Eirik gjekk til kongen inn
med brynja og blanke skjoldet.
"Olav konge av Noreg
min faders død hev valda."
 
Eirik stend på hallgolvet,
bar skarpt spjot i sine hender.
"Olav konge han skal sjå,
at kvast mot kvast eg vender!"
 
So gjekk dei til stranda ned,
fagert var det fylgjet.
Danmarks konge og Sverikes konge
og Eirik jarl den tredje.
 
Trygge gjekk skipsflåtane
ut av Øresundet.
Jarnbarden i odden var,
jarlen styra kunne.
 
Danmarks konge til orda tek,
mæler so orda greie:
"Han som Ormen Lange tek
skal lønast for arbeidet!"
 
Eirik tenkjer med seg sjølv:
"Endå du kan det røyna,
du tek ikkje Ormen Lange med Dansk makt aleine"
 
Det mælte kongen av Sverike,
han held på sin kvasse kniv:
"Eg skal Ormen Lange taka,
om so det kostar mitt liv!"
 
Eirik stod der like ved,
kledd i skarlak raud:
"Du tek ikkje Ormen Lange
før eg ser deg daud."
 
Eirik talar til sine menn:
"Kjemparar må me møta no.
Statt vel og mannlege,
fordi gata vert fylt av blod!"
 
Noregs menn på kongens knarr
kunne vel å driva kniv;
Ganga fram vel i harde steg
eller lata liv!
 
Eirik talar til Finn den litle:
"Du skal hjå meg standa.
Du sjølv skal verja meg,
om enn eg kjem i vande."
 
So la dei på sundet ut,
og bidde der so lenge,
venta på den norske knarren,
for å stridast mot Noregs konge.
 
So la dei skip ved øya inn,
ville den for seg vinna,
haldt vakt der både natt og dag,
fordi nordmenn ville dei finna.
 
No skal eg lata låta av,
eg kved ikkje lenger no;
No skal eg taka opp ein annan tått;
og betre leggja den i minne.
 
Bedankt!
Toegevoed door AndrevenAndreven op Vrij, 23/11/2018 - 15:53
Laatst bewerkt door AndrevenAndreven op Ma, 26/11/2018 - 10:42
Comments van auteur:

Rimande so langt det rekker. Skal fullførast før eller sidan.

Meer vertalingen van Ormurin Langi
Noors Andreven
Reacties