Στον Πάμπλο Νερούδα ( Α' μέρος) (Ston Pámblo Neroúdha) ( Tradução para Inglês)

Στον Πάμπλο Νερούδα ( Α' μέρος)

Στον Πάμπλο Νερούδα
Καθυστερημένη απάντηση σ'επιστολή του ανεπίδοτη.
 
Πάμπλο
Πάμπλο Νερούδα
αδερφέ μου
αδερφέ του κόσμου.
 
Το γράμμα που μου ‘στειλες δεν το ‘λαβα –
Πολλά σίδερα βάζουν στη νύχτα
για να μην ανταμώσουνε τα χέρια μας.
Δεν ξέρουν
πως τα χέρια μας σκάβουν κάτω από τα σίδερα.
Δεν ξέρουν
πως οι στίχοι μας ανατέλλουν πάνω από τα σίδερα.
Δεν ξέρουν πως για εμάς σίδερα δεν υπάρχουν…
 
Μες στο μεγάλο άνεμο, πάνω απ'τις πολιτείες, μες στις νύχτες
χτυπούν ολόνυχτα τα δυο παντζούρια της καρδιάς μας.
 
Όταν το λάδι της σιωπής φτάνει πιο πάνω απ'τις στέγες
ακούω να ξεδιπλώνονται οι σημαίες των στίχων σου
κι ο παφλασμός του αλόγου σου
Η νύχτα φουσκώνει απ'την αναμονή των τυμπάνων.
 
Όταν χτυπάει την πόρτα με το φως
επιμένοντας να μου χαρίσει ακόμα ένα παράθυρο
επιμένοντας να του υπογράψω την κατάφασή της
είσαι σύ Πάμπλο που χτυπάς την πόρτα μου
εσύ που βεβαιώνεις το γνήσιο της υπογραφής μου.
 
Σ'ευχαριστώ.
 
Πάμπλο
το σπίτι μου είναι μικρό
τα βιβλία μου σκονίζονται σε σανιδένια κασόνια
Πάνω στα γόνατα της ψυχής μου γράφω
 
Ένας κήπος τρία μέτρα
δύο κυδωνιές
πολλές αγριομαργαρίτες έντεκα τριαντάφυλλα
οι γλάστες τα σπουργίτια το πηγάδι
τ'αλέτρι του φεγγαριού στη γωνιά
κι εκείνη η μυστική μυλόπετρα πάντοτε τη δουλειά της.
 
Φοβάμι μη σκοντάψει το υψηλό μέτωπό σου
στα καδρόνια της στέγης μου.
Για την καρδιά μου δεν φοβάμαι.
 
Κοίτα
στον τοίχο της κρεββατοκάμαράς μου
η πολιούχος σκιά απ'την περικεφαλαία του Κολοκοτρώνη
η άλλη σκιά απ'την ημισέληνο σπάθα του Μακρυγιάννη
λίγο πιο κει
οι δυο ζευγαρωμένες σκιές
λύρα και δόρυ
του Μαραθωνομάχου.
 
Έμπα. Εδώ δεν λυγίζουν τα μέτωπα
ούτε τα ποιήματα.
 
Πάμπλο
Πάμπλο Νερούδα
έρχεσαι την ώρα της ανάγκης
αρρενωπός και μελαγχολικός
μέναν ανάστροφο έφιππο ήλιο στα καπούλια του ορίζοντα
με τα λάθη των ίσκιων αποστρατευμένα στο χαμόγελό σου
με τον σταυρό σταυρωμένον στα φρύδια σου.
 
Ετούτη η σκάλα μες τα μάτια μου
έχει εξαντλήσει το ύψος
από τις ρίζες του άργιλου ως τα διάφανα φύλλα του αιθέρα.
 
Καθένας
κάποιο δικό του κεφαλόσκαλο θα βρει μέσα στα μάτια σου
να γνωρισθεί, να καθήσει, ν'ανασάνει.
 
Όμως εσύ
ποτέ δεν αναπαύεσαι
Σιωπή.
Άϋπνη ορθοστασία.
Η μοναξιά του νικητή.
 
Και βλέπω
να βρέχει κάποτε μέσα στο φως σου
μια λεπτή θλίψη, μια διαγώνια σκιά
όπως λοξεύει κάποτε η ματιά μας μή και δεί πώς είδαμε
κάποιες αδυναμίες των φίλων
όπως λοξεύει κάποτε το χέρι όταν δεν ξέρουν να πάρουν
αυτό που τους δίνει
όπως λοξεύει κάποτε το στόμα ψυθιρίζοντας μιαν άλλη λέξη
 
Τώρα, μονάχο καρδιοχτύπι σου: να δώσεις
να πεις αυτή κι όχι μια άλλη λέξη.
 
Γιατί'ναι ακόμη κάτι το αμετάδοτο-
μια κλωστή αίμα απ'το μελίγγι ως το σαγόνι της νύχτας.
 
Καλωσόρισες στο φτωχικό μου, αδελφέ μου
 
Αλήθεια
το πιο βαρύ φορτίο
είναι το φως που δεν μπορούμε να δώσουμε.
 
Πάμπλο,
πριν λίγα χρόνια μόνο σε γνώρισα.
 
Είναι κάτι παράξενα απογεύματα στις πέτρες της εξορίας
όταν τα πάντα απόμεναν μουγγά μες στο όχι τους
κι εμείς
μπορούσαμε ακόμη να πιστεύουμε στο τρίξιμο τους χώματος
στο σφίξιμο των χεριών
στο μέσα ξεδίπλωμα της διάτρητης σημαίας.
 
Κι είμασταν πάλι χαρούμενοι
που μπορούσαμε νά'μαστε χαρούμενοι.
 
Ένας νέος
έβγαλε τα παπούτσια του και χόρεψε στ'αγκάθια
ένας άντρας
έκρυψε στις παλάμες του το πρόσωπό του κ'έκλαψε
φιλιωμένος με την οργή του
ο μπάρμπα Μήτσος
έμαθε την αλφαβήτα στα εβδομήντα του
κι έγραψε στην γυναίκα του το πρώτο γράμμα της ζωής του.
 
Μπορούσαμε λοιπόν να πιστεύουμε.
 
Καθένας έχει ζεσταμένο μες τον κόσμο κι ένα αστέρι
που μας γυρεύει να του δώσουμε όνομα
κι ο αποσπερίτης που τρεμόπαιζε πάνω στο λόφο
είχε έναν ήχο σαν τη βέρα του φυλακισμένου
που τη χτυπάει στον καγκελόφραχτο φεγγίτη του κελλιού του
δίνοντας το ρυθμό μιας μακρινής παιδικής φυσαρμόνικας
μέσα στη μνήμη
δίνοντας το ρυθμό μέσα στη θάλασσα.
 
Α, ναι, κανείς δεν είναι που να θέλει τον πόνο.
juntos frente al sollozo-
όλοι, όλοι
συγκεντρωμένοι κόντρα στο λυγμό,
ένας στίχος σου
κι ένας δικός μου
δυό άστρα
τέσσερα
όλα τ'αστρα
ο αγώνας μας
οι άνθρωποι.
 
Κι έμαθα πως σε γνώριζα χιλιάδες χρόνια πριν
Κι έμαθα πως με γνώριζες χιλιάδες χρόνια πριν
Κι ό,τι είπαμε κι ό,τι είτανε να πούμε είταν για όλους.
 
Τώρα
έχω έναν αδελφό, μια μάνα, έναν πατέρα
έχω ψωμί, τριαντάφυλλα τσιγάρα, ΄
ένα φεγγάρι-κιθάρα σε κάθε μαύρη νύχτα,
το χεροδύναμο ίσκιο ενός τρακτέρ στον γκρεμισμένο τοίχο,
έχω μια τεντωμένη μεμβράνη τυμπάνου
στο κούφωμα κάθε πληγής.
 
Χτυπώ. Κι ακούω.
Juntos frente al sollozo-
 
Πάμπλο
Πάμπλο Νερούδα
αδελφέ μου
ορθοί κι οι δυό μας
με τη διάφανη ασπίδα του ποιήματος
στεκόμαστε μπροστά στις ξιφολόγχες
 
Γεια σου σύντροφε.
 
Έχοντας νικήσει, Πάμπλο,
τον άγγελο του ύπνου
τον τυλιγμένο με κοχύλια και τζιτζίκια
 
Έχεις νικήσει
εκείνα τα λεπταίσθητα δάχτυλα
των γιασεμιών
που σφίγγουν τον λαιμό του τραγουδιού σου.
 
Βάδισες από μοναξιά σε μοναξιά,
από χέρι σε χέρι
είδες αυτά τα ιστιοφόρα φέρετρα ν'ανεβαίνουν το κάθετο ποτάμι
φορτωμένα φουρνάρηδες λευκούς σαν αγγέλους
και σκεφτικές κοπέλες παντρεμένες με συμβολαιογράφους.
 
Είδες το μόνο θάνατο που ζει ξαπλωμένος κι άξαφνα φυσάει
φυσάει έναν ήχο σκοτεινό φουσκώνοντας τα σεντόνια
κι είδες τα κρεββάτια να ταξιδεύουν για ένα λιμάνι
όπου ο θάνατος περιμένει με στολή ναυάρχου.
 
Διέσχισες πολλές ζωές
διάνυσες εποχές και θανάτους
διαπέρασες τις τάξεις, διαφοροποιήθηκες στον ήλιο
διαφοροποίησες τη μοναξιά και τη σιωπή
ώσπου να συναντήσεις το αταξικό γαλάζιο
καταφάσκοντας στον έρωτα, την ιστορία, το μέλλον.
 
Τώρα δε φτάνει το τετράγωνο της σπιτικής στροφής
οι αναλογίες σου κινούνται σε μια πέμπτη διάσταση
το αίμα σου ρέει στις φλέβες των μετάλλων και των άστρων.
 
Πάμπλο,
πολλά βήματα χάθηκαν μέσα στο χρόνο
Ένα όμορφο πόδι νεανικό
έχει αφήσει το αχνάρι του στο δρόμο
σαν κοίλωμα βιολιού.
Καινούργιος άργιλος γέμισε το αχνάρι.
Το πόδι εχάθη στον ορίζοντα.
Έλα να βγάλεις τον καινούργιον άργιλο απ' το παλιό αχνάρι
να μείνει ακέριο το πόδι
να μείνει το κοίλωμα του βιολιού στο φως
για χτες, για σήμερα, για πάντα.
 
Τούτο το χέρι του ολογυμνου αγάλματος κομμένο απ΄τον αγκώνα
ίσως θα σήκωνε στο φως σαν βρέφος την ψυχή μας.
Δώσ'του το χέρι του.
Κάθε κομμένο χέρι μας πονάει ως τη ρίζα.
 
Έλα να κάτσουμε ένα απόβραδο πάνω σ'ένα σπασμένο κιονόκρανο
όταν ζεστή η αναπνοή του χώματος σμίγει την ιστορία μες στο κόκ-
κινο φέγγος
κι η πέτρα και τ'αρχαίο σύννεφο κκι η πικροδάφνη έχουν την ίδια
ουσία.
Δε θα'χω τίποτα, Πάμπλο, να σου πω. Δω πέρα
όλα τα λέει η κάθετη σιωπή των μαρμάρων. Δώ πέρα
άκου πως πλαταγίζουν στον ακύμαντο αγέρα οι πέτρινες σημαίες.
Έλα λοιπόν να ξαναβάλεις τους κίονες στο θησαυρό του Ατρέα
να βάλεις ένα στίχο σου για τ'αλλο χέρι της νίκης
να βάλεις μιαν αδρή σου λέξη για το κομμένο πέος του Ερμή-
 
Δώσε σ'όλους τα πόδια τους, τα μάτια τους, τα φτερά τους
δώσ'τους τις μεγάλες πόρτες των πνευμόνων
δώσ'τους τις χαλύβδινες δεξαμενές των νεφρών
πέντε πελασγικά αγκωνάρια θεμέλια του κορμιού
μια καρδιά κόκκινη σημαία πάλλοντας το σφυγμό του κόσμου
ένα αγέρινο αέτωμα στο υψηλό μέτωπό τους-
 
Δώσε χιλιάδες χέρια να χτίζουν το παρόν
χιλιάδες μάτια να βλέπουν το μέλλον
και δώσε σ'όλους μια ψυχή μονάχα.
 
Χτίσε τα πάντα απ'την αρχή όπως έχτισες στον στίχο σου
τα Μάτσου Πίτσου.
 
Έτσι να δω μες απ'τον τέλειο Ηνίοχο
να βγαίνει ο Γιάννης ο Ξυπόλυτος
ο Γιάννης το παιδί του Πράσινου Άστρου
Ο Γιάννης ο εγγονός της Γαλαζόπετρας,
κουβαλώντας στους ώμους του έναν κάθιδρο ήλιο
να φτιάξουμε πιο πάνω απ' το Ναό του Απόλλωνα
τον ανδριάντα του Αγνώστου Προλετάριου.
 
Adicionado por Flora LamaFlora Lama em Sábado, 23/10/2021 - 00:11
Tradução para InglêsInglês
Alinhar parágrafos

To Pablo Neruda ( Part Ι)

Το Pablo Neruda
Delayed reply to his letter that was never delivered.
 
Pablo
Pablo Neruda
my brother
brother of the world.
 
I did not receive the letter you sent me -
they are loading the night
with tons of iron
so that our hands won't ever meet.
They do not know
that our hands dig under the irons.
They do not know
that our lyrics rise above the irons.
They do not know that there are no irons for us…
 
In the strong wind, over the states, in the nights
the two shutters of our heart beat all night long.
 
When the oil of silence reaches above the roofs
I hear the flags of your lyrics unfolding
and the splash of your horse
The night is swelling with the expectation of the drums.
 
When it knocks on the door with its light
insisting on donating me
one more window
insisting that I sign her assertion
This is when you come, Pablo, knocking on my door
to certify the authenticity of my signature.
 
Thank you.
 
Pablo
my house is humble
my books are getting dusted in boxes made of wooden boards
I write on the knees of my soul
 
A three metered garden
two quinces
many wild daisies, eleven roses
The pots, the sparrows, the well
the plow of the moon in the corner
and that secret millstone always doing its job.
 
I'm afraid that your high forehead will stumble
on my roof beams
I am not afraid for my heart.
 
Look
on the wall of my bedroom
the patron shadow of Kolokotronis' helmet
and the other shadow from the half-moon sword of Makrygiannis
a little further
the two paired shadows
the lyre and the spear
of the Marathon Fighter.
 
Come inside. Here, neither the front-heads
nor the poems, bend.
 
Pablo
Pablo Neruda
you always come in the time of need
masculine and melancholic
with an inverted equestrian sun in the rumps of the horizon
with the mistaken shadows retired in your smile
with the cross crossed between your eyebrows.
 
This ladder inside my eyes
has reached the height limits
from the roots of the clay to the transparent leaves of the ether.
 
Every single one of us
will find some stair-head of his own in your eyes
to acknowledge himself, to sit, to breathe.
 
But you
you never rest
Silence.
A sleepless standing.
The loneliness of the winner.
 
And I see
drenched inside your light
a subtle sadness, a diagonal shadow
just like we use to turn our glance away
not to see
some of the weaknesses of our friends
just like they slide their hand
not knowing how to receive
what is being given to them
just like the mouth deviates sometimes
whispering the wrong word.
 
Now, your only heartbeat is: to give
to say this and not another word.
 
Because there is something still remaining undelivered
a thread of blood from the temple to the jaw of the night.
 
Welcome to my humble house, my brother
 
Really
the heaviest load
is the light we can not give to others.
 
Pablo,
I only met you a few years ago.
 
There were some strange afternoons in the stones of exile
when everything was muted in its denial
and we
could still believe in the creaking of the soil
in the handshake
in the inner unfolding of the perforated flag.
 
And we were happy again
just because we could feel happy.
 
A young man
took off his shoes and danced
on the thorns
a man
hid his face in his palms
and cried
making peace with his rage
Old Mitsos
learned the alphabet in his seventies
and he wrote his wife the first letter of his life.
 
Hence we could believe.
 
Every single one of us has a warm star in this world
which asks to be given a name
and the evening star trembling on the hill
had a sound like a prisoner's wedding ring
knocking on the barred skylight
of his cell
resembling the rhythm of a distant children's accordion
in the memory
giving rhythm to the sea.
 
Oh, yes, there is no one wanting pain.
juntos frente al sollozo-
everyone, everyone
gathered against the sob,
a verse of yours
and one of mine
two stars
four
all the stars
our struggle
the people.
 
And I found out that I knew you thousands of years ago
And I found out that you knew me thousands of years ago
And what we have said and what we were about to say was destined to everyone.
 
Now
I have a brother, a mother, a father
I have bread, roses ,cigarettes, ΄
a guitar moon in every black night,
the strong-hand shadow of a tractor on the demolished wall,
I have a stretched eardrum
in the opening of each wound.
 
I hit. And I listen.
Juntos frente al sollozo-
 
Pablo
Pablo Neruda
my brother
both of us are standing
with the transparent shield of the poem
we are standing in front of the bayonets
 
Hello, comrade.
 
Having defeated, Pablo,
the angel of the sleep
all wrapped in shells and cicadas
 
You have won
those delicate fingers
of jasmines
tightening the neck of your song.
 
You have walked from loneliness to loneliness,
from hand to hand
you saw these sailing coffins rising up the vertical river
loaded with bakers white as angels
and thoughtful girls married to notaries.
 
You saw the only living death lying down and suddenly blowing
blowing a dark sound inflating the sheets
and you saw the beds traveling towards a port
where death awaits in the uniform of an admiral.
 
You've crossed many lives
you went through times and deaths
you've crossed the classes, you differentiated in the sun
you differentiated loneliness and silence
until you met the ataxic blue
embracing love, history, the future.
 
Now the square of the home turn is not enough
your proportions move in a fifth dimension
your blood flows in the veins of the metals and the stars.
 
Pablo,
many steps were lost over time
A beautiful young foot
has left its footprint on the road
like a violin's hollow
New clay filled the trace.
The leg was lost in the horizon.
Come and take the new clay out of the old footprint
to keep the leg intact
to leave the violin's hollow in the light
for yesterday, for today, forever.
 
The hand of this naked statue cut from the elbow
perhaps it would have lifted our souls to the light like a newborn baby.
Give him his hand back.
Every cut hand hurts to the root.
 
Let's sit one evening on a broken pillar
when warm the breath of the soil mixes the story with the reddish
glow
and the stone and the ancient cloud and the oleander have the same
substance.
 
I'll have nothing else to say to you, Pablo. Here, in this place
everything is being said by the vertical silence of the marbles.
Here, in this place
you may hear the stone flags flapping in the waveless wind.
So come and put the columns back in the treasure of Atreus
put a verse of yours for the other hand of victory
put a rough word on Hermes's cut penis-
 
Give everyone their feet, their eyes, their wings
give them the big doors of the lungs
give them the steel tanks of kidneys
five pelasgian elbows foundations of the body
a heart like a red flag palpitating
the pulse of the world
a gabled pediment on their high forehead-
 
Give thousands of hands to build the present
thousands of eyes to see the future
and give everyone a soul.
 
Build everything from scratch as you have built in your verse
Machu Picchu.
 
So as i will be able to see emerging from the perfect charioteer
Yiannis the Barefoot
Yiannis the son of the Green Star
Yiannis the grandson of Βlue Vitriol
carrying on his shoulders a perspiring sun
so we could build above the Temple of Apollo
the monument of the Unknown Proletarian.
 
Obrigado!
Recebeu 1 agradecimento(s)
Adicionado por Flora LamaFlora Lama em Sábado, 23/10/2021 - 01:49
Última edição feita por Flora LamaFlora Lama em Segunda-feira, 25/10/2021 - 09:34
Comentários
Read about music throughout history