✕
Old Norse
Originele teksten
Sonatorrek
Mjǫk erum tregt
tungu at hroera
með loptvétt
ljóðpundara;
esa nú vænligt
of Viðurs þýfi,
né hógdroegt
ór hugar fylgsni.
Esa auðþeystr,
þvít ekki veldr
hǫfugligr,
ór hyggju stað
fagna fundr
Friggjar niðja,
ár borinn
ór Jǫtunheimum,
Lastalauss
es lifnaði
á nǫkkvers
nǫkkva bragi;
jǫtuns hals
undir þjóta
náins niðr
fyr naustdurum.
Þvít ætt mín
á enda stendr,
hreggbarnir
sem hlynir marka;
esa karskr maðr,
sás kǫggla berr
frænda hrørs
af fletjum niðr.
Þó munk mitt
ok móður hrør
fǫður fall
fyrst of telja;
þat berk út
ór orðhofi
mærðar timbr,
máli laufgat.
Grimt vǫrum hlið,
þat ’s hrǫnn of braut
fǫður míns
á frændgarði;
veitk ófult
ok opit standa
sonar skarð,
es mér sær of vann.
Mjǫk hefr Rǫ́n
of rysktan mik,
emk ofsnauðr
at ástvinum;
sleit marr bǫnd
minnar ættar,
snaran þǫ́tt
af sjǫlfum mér.
Veizt ef sǫk
sverði rækak,
vas ǫlsmið
allra tíma,
hroða vábroeðr,
ef viða mættak,
fórk ægis
andvígr mani.
En ek ekki
eiga þóttumk
sakar afl
við sonar bana;
þvít alþjóð
fyr augum verðr
gamals þegns
gengileysi.
Mik hefr marr
miklu ræntan,
grimt es fall
frænda at telja,
síðan ‘s minn
á munvega
ættar skjǫldr
af lífi hvarf.
Veitk þat sjalfr,
í syni mínum
vasa ills þegns
efni vaxit,
ef randviðr
røskvask næði,
unz hergauts
hendr of toeki.
Æ lét flest,
þat ‘s faðir mælti,
þótt ǫll þjóð
annat segði;
mér upp helt
of herbergi
ok mitt afl
mest of studdi.
Opt kømr mér
mána brúðar
í byrvind
broeðraleysi;
hyggjumk umb,
es hildr þróask,
nýsumk hins
ok hygg at því,
hverr hugaðr
á hlið standi
annarr þegn
við óðræði;
þarfk þess opt
við þrágǫrum.
Verðk varfleygr,
es vinir þverra.
Mjǫk ‘s torfyndr,
sás trúa knegum
of alþjóð
elgjar galga,
þvít niflgóðr
niðja steypir
bróður hrør
við baugum selr.
[Excluded. Missing,
incomplete verse.]
Þat ‘s ok mælt,
at mangi getr
sonar iðgjǫld,
nema sjalfr ali,
né þann enn,
es ǫðrum sé
borinn maðr
í bróður stað.
Erumka þekt
þjóða sinni,
þótt sér hverr
sǫ́tt of haldi;
burr ‘s býskeyðs
í boe kominn,
kvánar sonr,
kynnis leita.
En mér fens
í fǫstum þokk
hrosta hǫfundr
á hendi stendr;
máka upp
í aroar grímu,
rýnnis reið,
réttri halda
Síz son minn
sóttar brími
heiptugligr
ór heimi nam,
þanns ek veit,
at varnaði
vamma vanr
við námæli.
Þat mank enn,
es upp of hóf
í Goðheim
Gauta spjalli
ættar ask,
þanns óx af mér,
ok kynvið
kvánar minnar.
Áttak gótt
við geirs dróttin,
gerðumk tryggr
at trúa hǫ́num,
áðr vinan
vagna rúni,
sigrhǫfundr,
of sleit við mik.
Bloetka því
bróður Vílis,
goðjaðar,
at gjarn séak,
þó hefr Míms vinr
mér of fengnar
bǫlva boetr,
es et betra telk.
Gǫfumk íþrótt
Ulfs of bági,
vígi vanr,
vammi firða,
ok þat geð,
es gerðak mér
vísa fjandr
af vélǫndum.
Nú erum torvelt.
Tveggja bága
njǫrva nipt
á nesi stendr;
skalk þó glaðr
góðum vilja
ok ó-hryggr
heljar bíða.
Ingediend door 
LM1407 op 2018-11-23
LM1407 op 2018-11-23Noors
Vertaling
Sonetapet
Tunga er det
tungt å røra.
Neppe maktar eg
med munn å mæla,
meir skaldskap
å skapa
eller føra han fram
frå hallene i hugen.
I strigråten
strøymer ikkje,
frå hugens heim,
den gledelege gåva
gudar fann og
frendar av Frigg
i fornalder bar
frå Jotunheimen.
Lastelaus
flaut lenge
den farkosten
lytelaust fram.
Men jotunblodet
fløymer no
nådelaust på
føre naustdøra.
For ætta mi
er enden nær,
som stormslegne
stomnar i skogen.
Sorgfull er den
som ut må bera
sitt eige blod og kjøt,
bleikt og livlaust.
Endå må eg
minnast fyrst,
mor og far min
som eg miste.
Det ber eg ut
med ordpryden
som best sømer
deira dyre minne.
Grimt var gapet
bårene braut,
i frendegjerdet
til far min.
Eg veit at
vid ope
står holet
havet skar.
Mykje hev Rån
ryskt frå meg.
No finn eg få
vener i verda.
Bylgjer sleit sund
bandet til ætta mi;
ein tvinna tråd
av meg sjølv.
Om eg kunne,
ville eg hemna meg,
med sverd i hand,
slå sjøen i hel,
myrda havguden,
hogga våte havet
og med våpenvald
stilla sjølve stormen.
Men eg eig
ikkje styrken,
til å stå imot
banen til min son.
For alle augo
kan vel sjå,
kor rådlaus
ein gamal kall er.
Meg hev havet
rant mykje frå.
Falne frendar
er fælt å telja,
sidan framtida mi
fór vegen til etterlivet,
ei våt grav fann,
og frå verda kvarv.
Eg veit sjølv
at i sonen min
voks ikkje
ein ille kar,
om berre
han fekk bløma,
til han bar
breie herdar.
Allstøtt gjorde han
det far hans sa,
endå andre folk
mælte imot.
Meg stod han ved,
stadig like stødig,
styrke gav meg,
og stødde meg mest.
Ofte kjem meg
den tunge tanken
brått i hug,
at brorlaus står eg.
Eg ser meg om;
når uro tek til,
tviler eg og
dveler ved dette.
Kva for stødig kar
kan stå ved meg,
om strid og fare
stormar rundt meg?
Ofte tarv eg det
mot tverre menn.
Varare vert eg
når vener kverv.
Trufaste folk
er flokete å finna;
få i dette livet
kan ein lita på.
For brør svik brør,
vinn seg velstand,
skjemmer seg sjølve
og sine eigne.
(uheilt brotstykke)
Det er òg sagt
at ingen
får gjengjeld
for ein son,
om ikkje han sjølv
får anna barn,
som kan stå
i staden for broren.
Eg hyggjest ikkje
omkring andre,
endå me kjem
over eins.
Sonen til kona mi
er komen i hus;
heim til Valfader
tok han vegen.
Men havguden
held meg nede,
med ramme
råskapen sin.
Hovudet mitt
maktar eg
mest ikkje
halda høgt,
sidan sonen min
av sott vart teken;
brått frå verda
boren av stad,
endå han levde
lastelaust, omtykt
av kvar og ein,
frå vanry fri.
Enno minnest eg
då gautevenen
greip og stal
til gudeheimen
den tynne teinen
på ættetreet
som voks av meg
og kona mi.
Godt stod eg
med geirguden;
trygg var eg i trua
heile tida, heilt til
den høge drotten,
sigergjevaren,
sjølv sleit sund
venskapet vårt.
Eg blotar ikkje
for broren til Vile
med villig glede,
endå guden
også gav meg
bot og betring,
i vederlag
for vondet.
Ulvens evige uven,
stridens store gud
gav meg den gåva,
det sylkvasse sinnet
og lytefrie lyndet,
som snart gjorde
svikefulle folk
til svorne fiendar.
No er eg i naud;
nådelause Hel,
stadig nærare,
står på neset.
Endå skal eg glad,
med god vilje,
og hugheil
venta på henne.
Andreven✕
Gegeven reacties
Russia is waging a disgraceful war on Ukraine. Sta achter Oekraïne!
Over de vertaler:
