L. L. Zamenhof

La vojo - لهستانی translation

بازخوانی‌ها:
Amira Chun전경옥 Ekaterina Krasko +2 بیشتر
متن ترانه
ترجمه

La vojo

Tra densa mallumo briletas la celo,
Al kiu kuraĝe ni iras.
Simile al stelo en nokta ĉielo,
Al ni la direkton ĝi diras.
Kaj nin ne timigas la noktaj fantomoj,
Nek batoj de l' sorto, nek mokoj de l' homoj,
ĉar klara kaj rekta kaj tre difinita
ĝi estas la voj' elektita.
 
Nur rekte, kuraĝe kaj ne flankiĝante
Ni iru la vojon celitan!
Eĉ guto malgranda, konstante frapante,
Traboras la monton granitan.
L' espero, l' obstino kaj la pacienco, -
Jen estas la signoj, per kies potenco
Ni paŝo post paŝo, post longa laboro,
Atingos la celon en gloro.
 
Ni semas kaj semas, neniam laciĝas,
Pri l' tempoj estontaj pensante.
Cent semoj perdiĝas, mil semoj perdiĝas, -
Ni semas kaj semas konstante.
“Ho, ĉesu!” mokante la homoj admonas, -
“Ne ĉesu, ne ĉesu!” en kor' al ni sonas:
“Obstine antaŭen! La nepoj vin benos,
Se vi pacience eltenos”.
 
Se longa sekeco aŭ ventoj subitaj
Velkantajn foliojn deŝiras,
Ni dankas la venton, kaj, repurigitaj,
Ni forton pli freŝan akiras.
Ne mortos jam nia bravega anaro,
ĝin jam ne timigos la vento, nek staro,
Obstine ĝi paŝas, provita, hardita,
Al cel' unu fojon signita!
 
Nur rekte, kuraĝe kaj ne flankiĝante
Ni iru la vojon celitan!
Eĉ guto malgranda, konstante frapante,
Traboras la monton granitan.
L' espero, l' obstino kaj la pacienco, -
Jen estas la signoj, per kies potenco
Ni paŝo post paŝo, post longa laboro,
Atingos la celon en gloro.

Droga

W gęstej ciemności pobłyskuje cel,
Do którego odważnie dążymy.
Podobny do gwiazdy na nocnym niebie
Nam kierunek wskazuje.
I nam nie straszne nocne straszydła,
Ani nieprzychylność losu, ani drwiny ludzi,
gdyż jasną i prostą, i bardzo określoną
jest ona – droga wybrana.
 
Tylko prosto, odważnie i nie zbaczając
Idźmy drogą zamierzoną!
Nawet kropla mała, stale kapiąca,
Przebija się przez górę granitową.
Nadzieja, zawziętość i cierpliwość, -
Oto jest znak, którego siłą
Krok po kroku, po długiej pracy,
Osiągniemy cel w chwale.
 
Siejemy i siejemy, nigdy się nie męczymy,
O czasach przyszłych myśląc.
Sto ziaren przepada, tysiąc ziaren przepada, -
My siejemy i siejemy stale.
„Ach, przestańcie!” drwiąco ludzie besztają, -
„Nie przestawajcie, nie przestawajcie” w sercu nam wybrzmiewa:
„Zawzięcie do przodu! Wnuki was pobłogoslawią,
Jeśli cierpliwie wytrzymacie”.
 
Jeśli długa susza lub wiatr nagły
Uschnięte liście wyrywają
My dziękujemy wiatrowi, i, oczyszczeni,
Siłę świeższą osiągamy.
Nie zginie już nasza wielce dzielna drużyna,
wszak już nie boi się wiatru, ani wytrwania,
Zawzięcie kroczy, doświadczona, zahartowana,
Do celu raz przypisana!
 
Tylko prosto, odważnie i nie zbaczając
Idźmy drogą zamierzoną!
Nawet kropla mała, stale kapiąca,
Przebija się przez górę granitową.
Nadzieja, zawziętość i cierpliwość, -
Oto jest znak, którego siłą
Krok po kroku, po długiej pracy,
Osiągniemy cel w chwale.
Facebook X
expand collapse جزئیات ترجمه

Amadeo Sendiulo

Amadeo Sendiulo Amadeo Sendiulo
ارسال‌شده در 25 نوامبر 2022 - 01:42